Tek başına yaşamanın ilk ayında fark ettiğim şey, hiç kimsenin sana yemeğin yanına su koymayacağı. Mutfakta bir şeyler pişirirken telefonunu kontrol etmiyorsun çünkü arayacak kimse yok, sadece yemeğin yanması var. Sonra alışıyorsun sessizliğe, ama alışık olmadığın şey başka. Mesela çamaşırını yıkadıktan sonra asacak başka bir insan olmadığı için çamaşırlar orada kalıyor, sen de. Bir gün iki gün geçiyor, artık senin sorunun olmuş oluyor. Banyoda ayakta yemek yedin mi hiç? Tek başında bunu yaparsın çünkü sofada oturmak garip geliyor. Hastalık olunca fark ediyorsun cidden. Gripe yakalandığımda bir hafta kimseyi görmeden yattığımda, evde bir şeyin bile olmadığını anladım. Dolabı açtığımda sadece tuz var. Sonra kendi kendine gülüyorsun biraz da acı çekmişliğine. Temizlik mühendisliği yapıyorsun, yani hiç yapmıyorsun. Kendi standartların düşüyor çünkü kimse görmüyor, kimse yorum yapmıyor. Ama en garip taraf, birinin seni görmesi için hazırlanmak istediğin zaman, o kadar alışkın olmuşsun yalnızlığa ki, ziyaretçi gelince biraz rahatsız hissediyorsun evinde.