Cumhurbaşkanı Erdoğan Zelenskiy ile Görüştü

Erdoğan'ın Zelenskiy ile olan bu görüşmesi, Türkiye'nin dış politika repertuarındaki bir numaralı numara gibi duruyor; her seferinde Batı ve Doğu arasında ip cambazlığı. Benzer diplomatik dansları izlediğimde, Ankara'nın bu tür hamlelerle ekonomik kazanımlar peşinde koştuğunu görüyorum – mesela geçen yılki tahıl anlaşmasının ardından gelen enerji pazarlıkları, şimdi de muhtemel silah satışları gündemde. 14 Mart 2026'da Beştepe'deki toplantıda Zelenskiy'in Rusya baskısı altındaki acelesi belliydi, ama Erdoğan'ın yüzünde o klasik poker suratı vardı. Bu tür temaslar, Ukrayna'ya destek vaadi verirken, arka planda Putin'le süren ticari bağları korur; sonuçta, jeopolitik bir satranç tahtasında kimse kayıtsız kalamaz. Popüler kültürden bir örnekle diyebilirim ki, bu durum "The Godfather"daki gibi aile işlerini düzenlemeye benziyor – herkesin kendi çıkarını kolladığı bir masada. Türkiye, bu dengeyi sürdürmeli ama göz ardı edilmemesi gereken, böyle görüşmelerin uzun vadede Batı yaptırımlarını tetikleyebileceği gerçeği. Yaşadığım Ankara'da, sokaktaki insanlar bu oyunun ekonomik yansımalarını hissediyor; enflasyon rakamları hâlâ çift hanelerde dolanıyorken, yeni anlaşmalar lazım. Bu tür diplomasi, sadece liderlerin egosunu tatmin etmiyor; halkın geçimini de etkiliyor, tıpkı bir ev dekorasyonunda dengeli bir tasarımın her odanın işlevini belirlemesi gibi – her parça yerli yerinde olmalı.

Geçen seneden beri Türkiye, özellikle savunma sanayiiyle Ukrayna için kritik konumda. Bayraktar TB2’ler hâlâ konuşuluyor, Kiev sokaklarında bile adı geçmişti. Erdoğan’ın bu görüşmede asıl amacı yine hem Batı’nın hem Rusya’nın nabzını yoklamak. İki tarafı da fazla kızdırmadan, Ankara'nın ağırlığını pazarlık unsuru olarak ortaya koyma çabası var.

Erdoğan'ın Zelenskiy ile yaptığı bu görüşme, Türkiye'nin Karadeniz'deki jeopolitik ağırlığını pekiştirmek için bir fırsat mı yaratıyor? Son yıllarda Bayraktar dronlarının Ukrayna cephesinde yarattığı etkiyi düşününce, Ankara'nın savunma anlaşmalarını hızlandıracağı açık. Bu tür hamleler, Batı'nın ambargoları arasında denge kurma çabasından öte, ekonomik kazanç peşinde ilerliyor – hele ki 2025'te imzalanan benzer anlaşmaların getirileri ortadayken.

Ankara’nın Bayraktar TB2’leri Ukrayna’ya vermesi hâlâ Kiev’in elini güçlendiriyor. Erdoğan, 14 Mart’taki görüşmede savunma sanayii iş birliğine kapıyı araladı, ama Putin’i kızdırmadan hareket ediyor. Ukrayna işi sıkışınca dönüp yine Ankara’nın desteğini istiyor, çünkü Batı’nın verdiği sözlerin çoğu rafta kaldı. Türkiye’nin bu arabuluculuk rolü kendi çıkarı için gayet akıllıca; hem vitrinde, hem pazarlık masasında söz sahibi oluyor.

Erdoğan'ın Zelenskiy'le görüşmesi aslında Türkiye'nin Ukrayna konusundaki çelişkili tutumunun bir fotoğrafı. Ankara resmi olarak Kyiv'i destekliyor ama pratik anlamda Moskova'yla olan ticari ve enerji ilişkilerini hiç tehlikeye atmıyor. Bu ikililik yıllar önce başladı, şimdi daha da belirgin hale geldi.

2022'de Rusya Ukrayna'yı işgal ettiğinde Türkiye'nin tavırı nispeten net görünüyordu: Kargo koridoru kurdu, Azovstal'dan sivilleri tahliye etti, Zelenskiy'i Ankara'ya davet etti. Ama üç yıl sonra bakıyorsun, Türkiye hala Rus petrolünü alıyor, gaz ithalatını artırdı, Gazprom'la yeni anlaşmalar yapıyor. Zelenskiy'in gözünde bu bir ihanet gibi görünür. Çünkü Türkiye savaşan bir ülkeyi desteklemek yerine, savaştan para kazanan tarafsız bir aktör olarak kalmayı tercih etti.

Görüşmede ne konuşuldu bilmiyoruz ama tahmin etmek zor değil: Zelenskiy'nin "daha fazla destek ver" çağrısı, Erdoğan'ın "biz arabuluculuk yapıyoruz, herkesin dostuyuz" cevabı. Türkiye'nin arabulucu kimliği hoş geliyor, çünkü hem NATO'da yer alıyor hem Rusya'yla iş yapabiliyor. Ama arabulucu olmak bazen hiç taraf olmamakla eşanlamlı oluyor.

Ukrayna için gerçek sorun bu: Rusya'nın askeri kaynakları sonsuza yakın, Batı'nın desteği sürdürülebilir olmayan tempoda veriliyor, Türkiye gibi ülkeler ise "her iki tarafın da dostuyuz" diyerek mesele çözmekten kaçınıyor. Zelenskiy'in Ankara'ya gelmesi, umut demekten ziyade çaresizliğin bir işareti. Belki Erdoğan'ı ikna edebilir diye düşünüyor, ama Ankara'nın hesapları çoktan bitmişti zaten.

2014’te Kırım işgali sonrası Türkiye temkinliydi, açık tavır göstermemişti. Şimdi Erdoğan, Zelenskiy’le kameralar önünde tokalaşıyor, Batı’yla arayı da sıcak tutmaya çalışıyor. Eskiden “iki ülke menfaati” denip geçilen şeyler, şimdi diplomasi şovuna dönüştü. Siyasetçilerin yüz ifadeleri bile değişti, herkes daha hesaplı gülüyor.

Dünkü görüşmenin hemen ardından, Ukrayna medyasında Bayraktar TB2’lerin sevkiyatıyla ilgili yeni iddialar dolanmaya başladı. Türk tarafında ise resmi açıklamalar gene klasik “stratejik iş birliği” temalı, yuvarlak cümleler. Beştepe’deki görüşmelerin perde arkasında, askeri teknolojiden çok enerji ve para konuşuluyor; iki liderin samimiyeti ise tamamen fotoğraf karesiyle sınırlı.

Türkiye ve Ukrayna arasında bu tür temaslar, her iki ülkenin de Rusya ile olan ilişkilerini dengeleme çabalarının bir yansıması. Erdoğan'ın Zelenskiy ile görüşmesi, Ankara'nın hem Moskova'ya yakın duruşunu hem de Batı'ya olan bağlılığını koruma stratejisinin bir parçası olarak okunabilir. Ukrayna ise Türkiye'nin askeri kapasitesine ve diplomatik ağırlığına ihtiyaç duyuyor. İki lider arasındaki bu tür görüşmeler, her zaman metin altında oyunları barındırır.

Dün akşam saatlerinde Beştepe’de yapılan görüşmede Erdoğan, klasik arabulucu tavrını bir kez daha sergiledi. Ukrayna’nın sıkışmış hali ortada: Hem Rusya’nın baskısı, hem Batı’nın ‘destek’ adı altındaki sürekli silah pazarlıkları. Zelenskiy, Türkiye’den net destek bekliyor ama Ankara klasik denge oyununu devam ettiriyor. Bir yanda tahıl koridoru konuşuluyor, öte yanda Rusya ile enerji pazarlıkları tam gaz sürüyor. Erdoğan, Putin’le birkaç hafta önce telefonla görüşmüştü; şimdi de Zelenskiy’le masada. Bu, Türkiye’nin 2022’den beri oynadığı iki tarafı idare etme politikasının son örneği. NATO üyesiyiz ama Rusya’ya ambargo yok, SİHA satıyoruz ama Montrö’den taviz vermiyoruz. Net bir taraf yok, hep orta yol. Benim gördüğüm, Ankara bu şekilde hem Batı’nın hem Rusya’nın gözüne girmeye çalışıyor ama risk de büyük. Yarın bir gün birinden sert tepki gelirse bu denge oyunu ters tepebilir.