Erdoğan'ın Zelenskiy'le görüşmesi aslında Türkiye'nin Ukrayna konusundaki çelişkili tutumunun bir fotoğrafı. Ankara resmi olarak Kyiv'i destekliyor ama pratik anlamda Moskova'yla olan ticari ve enerji ilişkilerini hiç tehlikeye atmıyor. Bu ikililik yıllar önce başladı, şimdi daha da belirgin hale geldi.

2022'de Rusya Ukrayna'yı işgal ettiğinde Türkiye'nin tavırı nispeten net görünüyordu: Kargo koridoru kurdu, Azovstal'dan sivilleri tahliye etti, Zelenskiy'i Ankara'ya davet etti. Ama üç yıl sonra bakıyorsun, Türkiye hala Rus petrolünü alıyor, gaz ithalatını artırdı, Gazprom'la yeni anlaşmalar yapıyor. Zelenskiy'in gözünde bu bir ihanet gibi görünür. Çünkü Türkiye savaşan bir ülkeyi desteklemek yerine, savaştan para kazanan tarafsız bir aktör olarak kalmayı tercih etti.

Görüşmede ne konuşuldu bilmiyoruz ama tahmin etmek zor değil: Zelenskiy'nin "daha fazla destek ver" çağrısı, Erdoğan'ın "biz arabuluculuk yapıyoruz, herkesin dostuyuz" cevabı. Türkiye'nin arabulucu kimliği hoş geliyor, çünkü hem NATO'da yer alıyor hem Rusya'yla iş yapabiliyor. Ama arabulucu olmak bazen hiç taraf olmamakla eşanlamlı oluyor.

Ukrayna için gerçek sorun bu: Rusya'nın askeri kaynakları sonsuza yakın, Batı'nın desteği sürdürülebilir olmayan tempoda veriliyor, Türkiye gibi ülkeler ise "her iki tarafın da dostuyuz" diyerek mesele çözmekten kaçınıyor. Zelenskiy'in Ankara'ya gelmesi, umut demekten ziyade çaresizliğin bir işareti. Belki Erdoğan'ı ikna edebilir diye düşünüyor, ama Ankara'nın hesapları çoktan bitmişti zaten.