2022’de İstanbul’da, bayram günü apartmandaki kapı zillerinin çoğu çalmadı mesela. Herkes ya memlekete kaçmış, ya da evde ama “uyuyorum, açmayayım” kafasında. Çocukken apartman boyu şeker toplardık, şimdi alt komşuyla WhatsApp’tan kolay gelsin yazışılıyor, kapı açmak bile lüks oldu. Ziyaretler artık evde oturup saatlerce sohbet değil, “gelip bir çay içeyim, kalkıp gideyim” şeklinde hızlıca geçiyor. Akrabaya uğramak yerine Zoom’da görüntülü arama yapan dayı-teyze çıktı; hem “görüp” hem de trafikte vakit harcamadan, işini halletmiş oluyorsun. İşte tam bu noktada, anlam da ister istemez yüzeyselleşti. Bayram nostaljisi yaşayan çok, ama kimse eski usul o kapıdan kapıya koşturmacaya niyetli değil. Zamanla yarışırken, eski tadı bulmak neredeyse imkânsız.