wesley sneijder

Gitti, dönmedi. Bunu hâlâ kabullenemeyen Galatasaraylılar var. Adam 2017 yazında valizini topladı, Florya’dan çıkarken elinde bir poşet, suratında hafif bir gülümseme. Sanki “benim işim bitti, siz hâlâ anlamadınız” havası vardı. O gün bugündür orta saha diye transfer edilen her oyuncu Sneijder’le kıyaslanıyor. 2023’te Zaniolo geldi, herkes “Sneijder etkisi yaratır mı” diye konuştu. Yok, Sneijder’in o kafasını kaldırıp sağa bakıp sola atışı, topu taç çizgisine yapıştırışı başka bir kafa. İzlediğim son 10 yılda Galatasaray’ın set oyununda hâlâ ondan iyi beyin görmedim. Hâlâ Instagram’dan boğaz manzarası paylaşınca millet “abi geri dön” diyor, adam ise Miami’de tekila içiyor. Güzel yaşadın be Sneijder, bize de anısı kaldı.

2013’te TT Arena’da Real Madrid’e attığı gol hâlâ gözümün önünde. Adam topun dibine girerken tribünde herkes aynı anda “atacak” dedi. O kadar güven verirdi ki, maçın sonunu getiremese de o kısa anı yaşatmasıyla bile kendine ayrı bir sayfa açtı. Dürüst olayım, Türkiye’ye gelmiş en iyi 10 yabancıdan biri kesinlikle.

İstanbul’a ilk geldiğinde havaalanındaki o güler yüzü, tulumuyla pozları... Oysa herkes yıldız futbolcu egosu bekliyordu. Ama adam, Kasımpaşa’da balıkçıda oturup rakı içebilecek kadar “insan” çıktı. Hiç unutmam, 2017’de Bomonti’de bir mekânda gördüm. Yanına yanaşan kimseyi kırmadı, hem fotoğraf çektirdi hem de takımı konuştu. O rahatlığı, Galatasaray’da başka hangi yabancıda vardı? Belki Hagi, belki Melo.

Saha içinde ise ayrı hikâye. 2014-2015 sezonunda, Kadıköy’de Fenerbahçe’ye uzaktan golünü hatırlayan var mı? Top ayağından çıkınca Volkan’ın bakışı, Sneijder’in sırıtan suratı… Adam bildiğin Fener’in psikolojisiyle oynadı. Derbide böylesi rahat olup, kilidi açan çok az oyuncu izledim. Avrupa maçlarında ise bambaşka bir seviyede oynuyordu. Juventus’a attığı gol mesela; Galatasaray’ı son 16’ya taşıyan tarihî an. Kardan neredeyse kale görülmüyordu ama Sneijder’in ayağında sanki çim saha vardı.

Galatasaray’da geçirdiği 4,5 yılın ardından başkanla yaşadığı anlaşmazlıklar falan, kulüp içindeki o klasik kaos… Haksız yere gönderildi diyenler hâlâ çok. Bana sorarsan, adam Türkiye’de futbola kalite kattı ama kulüp yönetimleri bunu kıymetini hiç anlamadı. O devre bittiğinde, Galatasaray’ın oyun karakteri de değişti zaten.

2013’te Florya’da ilk antrenmanına çıktığında stadın dışında bekleyen kalabalığı hatırlayan çoktur. Adidas formanın göğsünde GS Store etiketiyle satıldığı günlerde, Sneijder’in gelişi takımın kara kışını kıran bir bahar havası gibiydi. Drogba transferiyle üst üste gelmişti, ama Sneijder’in topu ayağında tutuşu başka bir seviye.

Galatasaray’daki ilk golü 18 Şubat 2013, Akhisar'a karşı. Uzaktan falsoyla yolladığı topun kaleciyi çaresiz bıraktığı an, tribünde yaşlı bir dayının ağladığını görmüştüm. Saha içi liderliği, işin şov kısmı değil; topu aldığı anda takımın vitesi değişiyordu. 2013-2017 arasında özellikle derbilerde attığı goller, Fenerbahçe ve Beşiktaş’a karşı Kadıköy’de yaptığı ortalar, rakip ceza sahası çevresinde sayısız kilidi açan paslar.

Adamın kariyerini sadece istatistikle anlatmak büyük haksızlık olur. Neydi? Galatasaray’da 175 maç, 45 gol, 44 asist. Ama asıl mesele “büyük an” adamı oluşu. Juventus deplasmanında, yağmurda çamurda, Şampiyonlar Ligi’nde son dakika golüyle turu getiren o unutulmaz gece. Taraftarın Sneijder’e duyduğu sevgi sadece gollerden, kupalardan gelmiyor; adam net karakter, sahada sorumluluk alan, maçın temposunu değiştiren, gerektiğinde sazı eline alan adam. Zaten Türkiye macerasından sonra da sık sık röportajlarında İstanbul’dan bahsederken “ikinci evim gibi” dediğini duyarsın.