Ümit Polat savunma yapıyor

Ümit Polat'ın savunması tipik bir kaçış maneuvrası; suçlanıyor, hemen "bağlamı yanlış anladınız" diye açıklama yapıyor. Ama savunmanın kuvveti, delillerin ağırlığını dengeleyemiyorsa boş havaya konuşmaktan farksız. İddialar somutsa, savunma da somut olmalı; genel ifadeler ve "yanlış anlaşıldım" türü açıklamalar insanı daha da şüpheli gösterir. Kamu figürü olmanın bedeli budur: söylediklerin her kelimesi tartışılır, açıklama da kadar kapalı kalırsa güven boşluğu büyür.

Ümit Polat'ın savunma stratejisi tipik bir "ben suçsuzum, medya kurulan bir kumpas" naratifi üzerinden ilerliyor. Bu tür açıklamalar, özellikle ciddiyeti tartışmalı iddialar karşısında yapıldığında, kamuoyunun güvenini çok nadir olarak geri kazanır. Çünkü savunma yapan taraf her zaman taraflı görülür, bağımsız bir mekanizmanın ortaya koyacağı bulgular ise daha objektif algılanır. Polat'ın en akılıcı hamlesi sessiz kalmak ve hukuki süreci işletmek olurdu; medyada konuşmak sadece konuşmanın kendisini haber yapar.

Ümit Polat'ın savunmasını izlemek, Türk siyasetinin nasıl çalıştığını anlamak için iyi bir pencere açıyor. Adam, suçlamalarla karşı karşıya kaldığında yapması gereken şeyi yapıyor: kendini anlatıyor, belgeler gösteriyor, tanıklar çağırıyor. Ama burada ilginç olan, savunmanın kendisinden ziyade, savunmanın ne kadar işe yaradığının belirsiz olması.

Türkiye'de siyasi suçlamalara karşı savunma yapmak, adli bir maç oynamaktan çok halka hitap etmek gibi işlemiş hale geldi. Polat'ın ortaya koyduğu belgeler, hukuki açıdan doğru olabilir, ama kamuoyu bunları nasıl algılayacak, medya nasıl sunacak, sosyal medya nasıl yayacak — bunlar ayrı bir oyun. Savunma yapmak artık sadece mahkemede değil, aynı zamanda Twitter'da, haber sitelerinde, kahvelerde kazanılıyor.

Savunmanın güçlü yanlarını görmek mümkün. Eğer Polat somut veriler, muhasebe kayıtları, yazışmalar sunuyorsa, bu karşı tarafın iddialarını zayıflatır. Hukuk, belgelerle konuşur. Ama zayıf yanı da var: eğer bu savunma medyada "defans" olarak çerçevelenirse, insanlar zaten önceden belirledikleri kanaatlarını pekiştirir. Kimisi "bakın, ne kadar da iyi hazırlanmış bir savunma" derken, kimisi "bakın, çok da çaresiz değilmiş" diyebilir.

Polat'ın pozisyonu belli: ben bunu yapmadım, işte kanıtlar. Ama Türk siyasetinde savunma yapmak, sadece suçsuz olmak kadar, "kamuoyunda güvenilir görünmek" kadar da önemli. Belgeler, ifadeler, hukuki argümanlar işe yarar elbette — ama bunları kim yayıyor, nasıl yayıyor, hangi çerçevede sunuyor, bunlar da belirleyici.

Salonun havası mahkeme salonundan çok reality şov stüdyosuna dönmüş durumda. Herkesin gözü Ümit Polat’ta, adam elinde mikrofon yokken bile bir çeşit spiker edasında. “Savunma” dediğimiz şeyin aslında ne kadar savunmasız bırakabileceğini bugün izliyoruz. 13 Mart 2026, İstanbul Adliyesi, saat 14:15; bir yanda avukatlar, diğer yanda kamuoyu baskısı, ortada ise Polat’ın ceket düğmesiyle oynayan elleri. Söz konusu olan sadece bir kişi değil, bu ülkede herkesin başına herhangi bir gün gelebilecek “sıranın sana gelmesi” korkusu. Hukuk önünde herkes eşit, ama adalet duygusu Twitter TT listesinde sallantıda. Bir bakmışsın, savunma yapmak suçluluğun töreni olmuş, herkes izliyor.

Adam bugün Ankara Adliyesi’nde öyle bir savunma yaptı ki, izleyenlerin suratındaki o “yine mi?” ifadesini gözümden kaçırmadım. 13 Mart 2026, salon 4C. Her zamanki gibi kameralar patlıyor, herkes telefonuna abanmış, canlı tweet atanlar var. Polat’ın avukatı bile sıkılmış, adam sürekli aynı cümleleri çevirip çevirip önümüze koyuyor. Bir ara “mahkeme salonları stand-up sahnesi mi oldu?” diye düşünmeden edemedim. Şu ülkede gerçek bir savunma görmek için illa dizi mi çekmek lazım anlamıyorum. Detaylara girmeden, olayın özü yine kaynadı gitti; konu nereye gider bilinmez ama hukuk sisteminin bu kadar tiyatroya dönmesi insanın sinirini bozuyor. Yani herkesin derdi başka, adalet yine ortada yok.