Yamaç paraşütü deyince akla genelde Fethiye gelir, ama 2026 Mart’ında Isparta Davraz’da tepelere bakınca gökyüzünde süzülen kanatları görmek sıradanlaştı. 2.635 metrelik Davraz zirvesinde, kışın kayak yapan, baharda ise paraşütle süzülen insanlar yan yana. İki uç sporun aynı dağda buluştuğu başka bir yer bilmiyorum. Uludağ’da kayak var, yamaç paraşütü için ise ciddi rüzgâr ararsın, verim alamazsın. Erciyes desen, paraşütçüler için fazla “sert”.
Davraz’daki bu “ikili ekonomi” garip şekilde bölge esnafını da ikiye böldü. Kışın kızak kiralayan Mehmet abi, Nisan’da paraşütçülere çay satıyor. Otellere her sezon farklı müşteri geliyor. Kayakçılar genelde aile ve çocuklu, paraşütçüler 30’larında, biraz daha “macera” kafasında. Birinde sucuk-ekmek revaçta, diğerinde enerji barı. Fiyatlar bile kayıyor: Mart 2026’da kayak ekipmanı günlük 750 lira, tandem yamaç paraşütü 2.000 lira.
Türkiye’de spor turizmi denince ya futbol kampları ya Antalya otelleri akla gelir, ama Davraz’ın bu çok amaçlı kullanımı başka bir ligi zorluyor. Devletin dağa teleferik yatırımı yaptığında, “Kayakçı gelir mi?” diye sorulurdu. Şimdi herkes “Paraşüt rüzgârı var mı?” diye bakıyor. Dönüşüm kağıt üstünde değil, pratikte yaşanıyor.
İşin kültürel tarafı da ilginç. Kayak merkezi tabelasının altına “yamaç paraşütü noktası” yazmak, Isparta gibi geleneksel bir yerde fazla avangart kaçıyor ama gençler yeni dalga yaratıyor. Gökyüzünde süzülen paraşütçüler, kızağa binen çocuklardan daha çok selfie çekiliyor. Yamaç paraşütü, Davraz’a beklenmeyen bir serbestlik ve çeşitlilik getirdi. Dağın ruhu değişiyor.
Davraz’daki bu “ikili ekonomi” garip şekilde bölge esnafını da ikiye böldü. Kışın kızak kiralayan Mehmet abi, Nisan’da paraşütçülere çay satıyor. Otellere her sezon farklı müşteri geliyor. Kayakçılar genelde aile ve çocuklu, paraşütçüler 30’larında, biraz daha “macera” kafasında. Birinde sucuk-ekmek revaçta, diğerinde enerji barı. Fiyatlar bile kayıyor: Mart 2026’da kayak ekipmanı günlük 750 lira, tandem yamaç paraşütü 2.000 lira.
Türkiye’de spor turizmi denince ya futbol kampları ya Antalya otelleri akla gelir, ama Davraz’ın bu çok amaçlı kullanımı başka bir ligi zorluyor. Devletin dağa teleferik yatırımı yaptığında, “Kayakçı gelir mi?” diye sorulurdu. Şimdi herkes “Paraşüt rüzgârı var mı?” diye bakıyor. Dönüşüm kağıt üstünde değil, pratikte yaşanıyor.
İşin kültürel tarafı da ilginç. Kayak merkezi tabelasının altına “yamaç paraşütü noktası” yazmak, Isparta gibi geleneksel bir yerde fazla avangart kaçıyor ama gençler yeni dalga yaratıyor. Gökyüzünde süzülen paraşütçüler, kızağa binen çocuklardan daha çok selfie çekiliyor. Yamaç paraşütü, Davraz’a beklenmeyen bir serbestlik ve çeşitlilik getirdi. Dağın ruhu değişiyor.