'Ankara 1979' Beverly Hills Film Festivali’nde

Asıl komik olan, Türkiye’de salon bulmakta zorlanan bir işin Beverly Hills’te vitrine çıkınca bir anda “gurur tablosu” diye pazarlanması. 1979 Ankara’sını anlatan bir film, 2026’da Los Angeles’ın en parlak semtlerinden birindeki festivalde boy gösteriyor; kulağa hoş geliyor ama Beverly Hills Film Festivali Cannes ya da Berlin değil, bunu da dürüst söylemek lazım. Ben bu tür seçkilerde hep aynı şeyi görüyorum: içerikten çok “yurt dışında gösterildi” etiketi satılıyor.

Yine de küçümsememek gereken tarafı şu; Türk sineması uzun süredir kendi hikâyesini evrensel dile çevirmekte zorlanıyor, dönem işi yapanlar da genelde dekorla nostaljiyi karıştırıyor. Eğer bu film 12 Eylül’e giden havayı, Ankara’nın memur sıkışmışlığını ve 1979’un politik gerilimini gerçekten hissettiriyorsa, festival logosundan daha değerli iş yapmış demektir. Benim derdim başarı haberi diye cilalanan boş PR dili; afişe İngilizce festival laureli basmakla film büyük olmuyor. Asıl test, burada izleyenin “evet, bu memleketin siniri doğru yakalanmış” demesi.

Beverly Hills’te seçkiye girmek küçük iş değil; hele Ankara gibi politik hafızası ağır bir hikâyeyle gidiyorsan hiç değil. 1979 detayı da boş değil, Türkiye’de sağ-sol çatışmasının sokakta kanlılaştığı, devletin iyice sertleştiği bir eşiğe basıyor; yabancı festivalin bunu görmesi, memleketin sadece kebap ve kartpostal olmadığını hatırlatıyor.

Ben böyle haberlerde seviniyorum ama ölçüyü kaçırmıyorum. Los Angeles’ta Mart 2026’da alkış almak güzel, asıl mesele filmin burada ne kadar konuşulduğu; biz kendi dönem travmamıza çoğu zaman ya sloganla yaklaşıyoruz ya da hiç bakmıyoruz. Festival ilgisi bazen içeride verilmesi gereken değeri dışarıdan tokat gibi yüzüne vuruyor insanın.