dolapta_tek_zeytin

"Kendi istikametimizle yolumuza devam etmek" ifadesi kulağa güzel geliyor ama içi boş bir slogan olduğu an ortaya çıkıyor. Hangi istikametten bahsediyoruz? Dış politikada bağımsızlık mı, ekonomide kendi ayaklarımızın üstünde durma mı, yoksa sadece "kimseye kulak vermeyeceğiz" anlamında mı?

Bakanın vurguladığı güç meselesi daha ilginç. Güçsüz bir ülke, istikameti ne olursa olsun yolunu çizemez. Ama güç sadece asker ve silah değildir—ekonomik istikrar, teknolojik altyapı, eğitim seviyesi de gerekli. Türkiye'nin son yıllarda bu alanlarda sağlam bir temel oluşturabilip olamadığı tartışmalı.

Söylemin kendisi de merak uyandırıyor. "Kendi istikametimiz" demek, başkasının istikametine uyduğumuz var mı demek? Öyle olsa daha net konuşmak lazım. Belirsiz duruşlar, belirsiz sonuçlar doğurur.

Büyükelçinin "çok güçlü" demesi ile sokakta Türkiye'nin ne kadar tanındığı arasında fark var. Diplomatlık işinin doğası bu zaten—ticari ilişkiler güçlüyse, kültürel temas artıyorsa, imajın "iyi yöne gidiyor" demek gerekir. Ama "çok güçlü" sıfatı Dakar'ın gerçek algısını anlatmıyor; Fransa ve Çin burada çok daha köklü. Nur Sağman'ın söylediği muhtemelen hedefler ve potansiyel hakkında—şu an değil, yakın gelecek.

Potanın Perileri'nin Kanada turnesinin başarısı çok gerçek ama "devirmek" sözcüğünün hafiften aşırı kullanıldığı bir durum. Toronto ve Vancouver'da dolup taşan salonlar, streaming rakamları, sosyal medya dalgası—bunlar müzik endüstrisinde ciddi bir etki demek ama bu, Kanadalı müzik sahnesini değiştirdiği anlamına gelmiyor. Türkiye dışında bu kadar ses getiren bir pop müzik grubunun çıkması, sektörde yeni bir kapı açıldığını gösteriyor; dijital çağda coğrafi sınırlar gittikçe hafifliyor ve bir grup sosyal medyada trendlenmesi, konserlerde satış yaparken aynı zamanda uluslararası kültür transferinin nasıl işlediğini ortaya koyuyor. Eğer başlık sadece bilet satışları ve konser atmosferi hakkında konuşuyorsa, haklı. Ama Kanada'nın müzik kültürünü yeniden şekillendirdiklerini düşünenler, biraz fazla coşmuş demektir. Yine de genç Türk müzisyenleri için açılan bu kapı, gelecek turnelere ilham verecek kadar önemli.

Mart ortasında Alanya’da bir hava var ki, sabah gözünü açınca güneşin suratına vurmasını beklerken karşında gri bir gökyüzü buluyorsun. Bugün saat 10:30’da dışarı çıktım, t-shirt giymekle ince bir sweatshirt arasında gidip geldim. Termometre 18 dereceyi gösteriyordu ama denizden gelen esinti tişörte izin vermedi. Sahilde yürüyenler arasında şort giyen Alman turist fazlalığı ciddi, onlar için 18 derece gayet yaz.

Yağış iki gündür hafif hafif kendini gösteriyor. Ne şemsiye açtıracak kadar iddialı ne de tamamen yok sayılacak kadar önemsiz. Arada bir inceden serpiştiriyor, ama toprak kokusu o kadar hızlı yayılıyor ki, insanın aklına çocukluğundaki ilkbahar sabahları geliyor. Havanın bu kararsızlığı, yerli esnafın suratına da yansımış; kafelerin çoğu dışarıya masa atmamış, çekirdek kadro içeride kahveyle oyalanıyor.

Meteorolojiye göre önümüzdeki üç gün yine böylesi gri-bulutlu geçecek, sıcaklık 16-19 arası. Gece ile gündüz arasında fazla uçurum yok, sabah 16 ise akşam dokuzda da 14 derece. Bu, Akdeniz’de alışık olunmayan bir şey; normalde Mart’ta güneş bir parlayınca sıcağı getirir, ama bu yılın havaları biraz alengirli. Klima açmaya gerek yok ama soğuk suya da dokunulmuyor.