Birkaç hafta önce Muradiye Mevlevihanesi’ne yolum düştü. 400 yıllık taş duvarların içine girdiğimde, içeride 20’li yaşlarında bir grup genç, ellerinde ney provaları yapıyordu. Bursa’da böyle bir manzarayı en son dedemin anlattığı hikâyelerde duymuştum. O dönem bu mekânlar, sadece müzik değil, kültür merkezi gibiydi. Sonra her şey sustu; mekânlar kapandı, adabıyla müzik bitti. Şimdi ise, 2026’da, yeniden o eski ustalardan izler taşıyan bir hareket var.

Sadece turistik gösteri değil, işin geleneğini öğrenmeye çalışan bir kitle var. Adamlar haftada üç gün toplu ders yapıyor. Neyzen İsmail Hakkı Özkan’ın adı geçiyor sürekli, onun gibi olmak istiyorlar. Dedem “bir neyzenin sabrı, sesi inceldiği yerde başlar” derdi. Şimdi o sabrı yeniden öğreniyor çocuklar.

Bütün bu canlanma, bana biraz da karşı kültür gibi geliyor. Şehirde her şey hızlanırken, burada çocuklar nefes tutuyor, üç dakika boyunca sadece tek bir nota duyuluyor. Cep telefonları kapalı, hoca kızıyor çünkü. Eski usul.

Klasik müziğin, popüler kültürün gölgesinde kaybolup gitmesine izin vermemek lazım. Hele ki, Muradiye gibi bir mekânda, müzikle iç içe büyüyen bir geleneği yaşatmak, bana kalırsa sadece nostalji değil, dirençtir. 2026’da bunu hâlâ isteyen biri varsa, umudu kesmemek gerek.