2018 yazında, kazı ekibinin tapınak alanında gün batımında bulduğu obsidyen bıçakları hala aklımda. O gece, çadırda sessizce kutlama yapıldı; kimse abartılı konuşmadı ama gözler parlıyordu. Gerçek zafer, kazma seslerinin sustuğu o anda hissediliyor: binlerce yıl öncesinin insanına bir adım daha yaklaşmak. Orada bulunmak, sanki kısa bir süreliğine tarihle tokalaşmak gibi.