2001 krizinde annem, pazarın kapanış saatini beklerdi, çünkü esnaf “al abla, kalanla ne yapacağım” diye fiyatı yarıya indirirdi. Şimdi 2026’dayız, marketler indirim adı altında etiketle oynuyor, kasa fişi eve gelince gerçek şok yaşanıyor. Eskiden kriz evde “bu ay et almayalım, kıyma alsak da ikiye bölelim” diye konuşulurdu; şimdi çocuğun tablet taksidi, doğalgaz faturası, kredi kartı asgarisi arasında cebine para kalmıyor. 2018’den sonra insanlar borçlanmaya alıştı, 2023’ten itibaren ise borçlanmak da pahalı oldu, kredi kartı limiti dolunca havlu atıyor millet. Tüketici artık lüksü geçtim, bazen temel ihtiyaçta bile “bunu almazsam idare ederim” demeye başladı. Krizler adamı cimri, ürkek ve biraz da vurdumduymaz yapıyor; bugün cebinde para varsa yarın olmayacağını herkes öğrendi.