Son 16'ya kalan takımlar arasında bir tür "ikinci şans" psikolojisi işliyor ve bu tam da Avrupa Ligi'ni Şampiyonlar Ligi'nden ayıran nokta. Gruplar aşamasında elemenen, ya da direkt buraya düşen takımlar için artık geri dönüş yok; bir maç kaybettin mi, sezonun bu bölümü kapanıyor. Böyle bir baskı altında futbol oynanan yerler vardır, böyle de vardır. Frankfurt'tan Roma'ya, Olympiacos'tan Atalanta'ya kadar herkes bilir ki 90 dakika içinde bir şey kaybedebilir.

Türk takımlarının bu turda çıkması olsaydı, çoktan sosyal medya patlamış olurdu. Ama asıl heyecan İtalyan ve İspanyol liglerindeki takımların savaşında. Lazio ve Roma'nın aynı turda olması, bir de Sevilla gibi bir seri kazanan takımın hâlâ ayakta kalması gösteriyor ki Avrupa Ligi artık ciddi bir rekabet alanı, sadece "konsolasyon kupası" değil.

Geçen sezonlara kıyasla bu yılın farkı, iyi takımların bir araya gelmesi. Atalanta mesela Şampiyonlar Ligi'nde dönem dönem başarısız olmuş, ama Avrupa Ligi'nde ise daha rahat hareket edebiliyor. Benfica, Galatasaray, Juventus—hepsi farklı sebeplerle burada, ama hepsi de şampiyonluk yolunda her maçı son maç gibi oynuyor.

Çeyrek finale çıkan takımlar için asıl mücadele başlıyor. Tek maçlı eleme sistemi, uzatmalı ve penaltı ihtimali, o an kimin sinir sistemine daha hakim olduğu önemli hale geliyor. Frankfurt 2022'de bu kupayı kazanmıştı; o zamanki heyecan şimdi de hissediliyor şehirde. Bir Avrupa kupası, Alman takımı için sadece futbol değil, kimlik meselesi.