Potter'ın İsveç'te kalması futbola daha çok zarar vermekten başka bir şey değil, ama açıkçası federasyon bu adımı almaktan başka çaresi kalmamış gibi görünüyor. Teknik direktör değişikliği her zaman bir risk taşır; yeni birini getirmek, takımı sıfırdan kurmak demek. En azından Potter, son iki yılda İsveç'i oyuncu seçimi ve taktiksel disiplin açısından tanıyor.

İsveç futbolunda son beş yıl, istikrarsızlığın bir kronolojisidir. Andersson'dan Lagerbäck'e, Lagerbäck'ten Potter'a geçişler takımda devamlı bir kimlik krizi yaratmış. Oyuncular her seferinde yeni bir sistem öğreniyorlar, yeni beklentiler beliren bir ortamda kendilerine güven bulamıyorlar. Potter ile devam etme kararı, en azından bu oyunculara adapte olmak için ekstra zaman veriyor.

Ama burada ciddi bir sorun var: Potter, İsveç'in 2026 Dünya Kupası şansını gerçekten artırabilecek bir hoca mu? Takım, son turnuvalarda savunma ve orta sahada zayıflıklar gösterdi. İskandinav futbolunun geleneksel yapısı (fiziksel güç, disiplin) modern oyuna yetmiyor artık. Saldırıda yaratıcılık, orta sahada teknik yeterlilik gerekiyor.

Potter'ın sözleşmesi uzatılırken federasyon, çok net hedefler koymuş olmalıydı. Sadece "devam edelim" mantığıyla bir antrenörü tutmak, zaman ve para israfı. İsveç'in Avro 2024'te başarısız olması, bu kararı sorgulamayı zorunlu kılıyor. Eğer Potter 2026'ye kadar takımı istikrarlı bir şekilde geliştiremezse, bu sözleşme uzatması federasyonun ileriye dönük stratejisinde bir başarısızlık olarak anılacak.

Yine de İsveç'in seçenekleri sınırlı. Başarılı antrenörlerin çoğu zaten başka takımlarda. Oyuncu kalitesi açısından bakıldığında, İsveç'in kadrosi Avrupa'nın üst seviyesinde değil. Bu durumda, en azından istikrar sağlamak ve genç oyuncuları geliştirmek Potter'ın görevleri.