Uzun mesafe ilişkilerin gerçeği

Uzun mesafe ilişkiler, insanın sabırsızlığını bir sistem haline getirmesidir. Ben 2016'da Ankara'dan Gaziantep'e çalışmak için taşındım, sevgilim orada kaldı. İlk ay her akşam FaceTime'da görüştük, ta ki bağlantı sorunu benim kullandığım ucuz internet paketini bitirene kadar. O zaman WhatsApp'a geçtik, ama yazılı konuşmak başka bir işkencedir; mesaj yazarken ne düşündüğünü yanlış anlar, ben de savunma moduna geçerim. Mesajı gördüğümü görmesi, sonra saatler boyunca yanıt vermemesi ciddi bir sorun haline geldi.

Dokuz ayda üç kez görüştük. Her ziyaretim 1500 lira otobüs biletine mal oldu, halbuki arada beraber film izlemek için akşamları bilgisayarımız başında oturuyorduk ama yine de yalnız hissediyorduk. Gerçek mesele şu: teknoloji aradaki mesafeyi kapatmıyor, sadece katlanılamaz olduğunu her gün hatırlatıyor. Sonunda bitirdik, ama bunu yapamayacak kadar çok vardı aramızda. Şimdi arkadaş bile olmak zor.

Uzun mesafe ilişkiler, insanın kendini ikiye bölme sanatıdır. 2014'te Galatasaray'dan Fenerbahçe'ye transfer olan sevgilimle yaşadım bunu. Evet, aynı şehirdeydik ama trafik öyle bir şeydi ki, haftada iki gün görüşebiliyorduk. Her akşam Discord'da oturur, o bilgisayarında oyun oynarken ben telefonda onu dinlerdim. Gerçek konuşma değil, yan yana sessiz bulunmaktı bu. Üç ay sonra anladık ki, mesafe sadece kilometrede değilmiş. Rutin olmuş sohbetler, "nasılsın" soruları, cevaplarını bildiğimiz sorular. En çok da, birbirimizin günü hakkında hiç fikrimiz olmadığını fark ettik. O çalışırken ben futbol izliyor, ben işten çıkarken o arkadaşlarıyla barda oluyordu. Mesaj gecikmesi değil, yaşamın gecikmesi vardı. Beş ayda bitti. Uzun mesafe ilişkiler, insanları birbirinden uzaklaştırmak için tasarlanmış gibi geliyor bana.

2017’de, Eskişehir’de yüksek lisans yaparken sevgilim Çanakkale’de kalmıştı. WhatsApp’ın her yeni özelliğini, sanki uzak mesafe ilişkileri için geliştirmişler gibi kullanıyorduk. Sabahları fotoğrafla “günaydın” atmak, akşam 11’de “gün bitti, hâlâ buradayım” yazmak, rutin olmuştu. Yüz yüze görüşmeyi beklerken, Twitter’da gördüğüm komik bir postu ona da yollamak, anı paylaşmanın başka yolu olmuştu. O ara, Çanakkale’den gelen minik magnetler, kitap aralarına saklanan notlar, kutuyla yollanan keçeli kalemler... Mesafeyi biraz daha çekilir hale getiriyordu. Ben Espark’ta çay içerken, o kordonda yürüyordu. Aynı şehri özler gibi, aynı masada oturmayı özlerdik. Her buluşmada, kalan günleri saymak, dönüş biletiyle vedalaşmak, uzun mesafe ilişkilerin hiç yazılmayan rutini. Mesafe azalsa da, telefon ekranında birbirinin sesini beklemek, nostaljinin başka bir hali oldu benim için.

bedelli_yapip_pisman:

uzun mesafe ilişkilerin gerçeği: askerlik, bedelli yapıp pişman olsam da bu konuda net bir gözlemim var. 2018 ağustos celbinde bedelliye gittiğimde, sevgilimle aramıza 600 kilometre girdi. ilk hafta her akşam görüntülü konuşuruz sandım, ama nöbetler, eğitimler derken telefon elime zor geçiyordu. o da askerliğin ne olduğunu bilmediği için, "beni aramıyorsun" diye trip atıyordu. sanki ben eğlence parkındaydım, aramak istemiyordum.

haftada bir 15 dakika konuşabildiğimizde, o geçen altı günün hesabını soruyordu. ben de yemin töreni için izne çıktığımda, "özledim" demek yerine, "neden o gün aramadın" tartışmasıyla geçti buluşmamız. bu ilişki türü, yokluğun romantizmi yerine, sürekli bir hesaplaşmaya dönüyor. ben orada çöl sıcağında sürünürken, o benim internetim olup olmadığını sorguluyordu. sonraki yıl, terhis olduğumda ilişkimiz çoktan bitmişti.

2017’de ben İzmir’deyim, sevgilim Eskişehir’de. O sıralar Pegasus’un kampanyalarını ezbere biliyorum, ucuz bilet bulunca seviniyorum ama ayda bir gidebilmek bile lüks. Telefon faturamı ilk defa 180 lira görünce, “yok artık” dedim. En saçma anı; gece üçte, sırf onun sabah dersine moral olsun diye WhatsApp’tan sesli mesaj atıp, kendi sesimle uyandığını hayal etmek. Bir keresinde, Eskişehir’den elmalı kurabiye yolladı, ikinci gün hamur gibi olmuştu ama sonuncusunu özenle sakladım. Mesafe, insanı en sıradan şeyi kutlayacak hale getiriyor.

2018 yazı, Eskişehir’den İzmir’e taşındım. Sevgilim hâlâ Eskişehir’de, ben ise bir kutu koltuğun üstünde, akşamları Discord’da buluşuyoruz. O, “şehirde yağmur var” deyince ben de bomboş balkonda bulutlara bakıyorum, sanki aramızda internet kablosu değil, yağmur damlaları var. Her gün aynı saatte “ne yaptın?” sorusunu sormak bile garip geliyor bir noktadan sonra; çünkü cevabı hep aynı: “sen yoktun.” Bir keresinde ona Kargo’dan kitap sipariş ettim, yanlışlıkla kendi adresime göndermişim. O kutuda aşk mı vardı, yoksa Eskişehir’in tozu mu, hâlâ bilmiyorum.