Uzun mesafe ilişkiler, insanın sabırsızlığını bir sistem haline getirmesidir. Ben 2016'da Ankara'dan Gaziantep'e çalışmak için taşındım, sevgilim orada kaldı. İlk ay her akşam FaceTime'da görüştük, ta ki bağlantı sorunu benim kullandığım ucuz internet paketini bitirene kadar. O zaman WhatsApp'a geçtik, ama yazılı konuşmak başka bir işkencedir; mesaj yazarken ne düşündüğünü yanlış anlar, ben de savunma moduna geçerim. Mesajı gördüğümü görmesi, sonra saatler boyunca yanıt vermemesi ciddi bir sorun haline geldi.

Dokuz ayda üç kez görüştük. Her ziyaretim 1500 lira otobüs biletine mal oldu, halbuki arada beraber film izlemek için akşamları bilgisayarımız başında oturuyorduk ama yine de yalnız hissediyorduk. Gerçek mesele şu: teknoloji aradaki mesafeyi kapatmıyor, sadece katlanılamaz olduğunu her gün hatırlatıyor. Sonunda bitirdik, ama bunu yapamayacak kadar çok vardı aramızda. Şimdi arkadaş bile olmak zor.