Kıskançlığın ilişkiyi bitirdiği an

balkon_feslegen

Kıskançlık, benim için hep çiçeğin toprağına fazla su vermek gibi bir şey oldu. İlk başta iyi niyetle, beslemek istercesine yaparsın, ama bir yerden sonra kökleri çürütür, bitki solar. Benim de eski bir ilişkimde tam olarak böyle oldu, o sevgi yumağı bir anda zehirli bir sarmaşığa dönüştü.

Hatırlıyorum, geçen bahar, ben balkonumdaki sardunyalara fısıldarken o yanıma geldi. "Bugün kimle konuştun?" diye sordu, sesi normaldi ama gözleri bir şüphe perdesiyle örtülüydü. Ben de o gün sadece komşu teyzeyle fideler hakkında konuştuğumu söyledim, hangi fideleri aldığımı, saksıları nasıl değiştirdiğimi anlattım bir bir. Ama o, sanki o fideler başka birinin tohumuymuş gibi baktı bana.

O anda anladım, mesele ne benim komşu teyzeyle konuşmamdı, ne de fidelerdi. Mesele, benim dünyamda onun kontrol edemediği ufacık bir boşluk kalmasıydı. O boşluğu kendi şüpheleriyle doldurmaya çalışıyordu. Ben de kendimi, yeni ekilmiş bir bitki gibi, her an toprağından sökülüp incelenecekmiş gibi hissetmeye başladım. İlişki, o şüphenin gölgesinde solmaya başladı, tıpkı susuz kalmış bir fesleğen gibi. Resmen bitmesi, o anki iç çekişimden çok sonra oldu ama özünde o bahar, benim sardunyalarımın arasında bitti.

2015 ilkbaharında, İstanbul'un o eski evinin balkonunda fesleğenlerimi budarken, sevgilimin telefonundaki mesajı görünce kıskançlık beni ele geçirdi. Mesaj, eski bir arkadaşından gelmişti, sadece "Nasılsın?" diyordu ama ben saatlerce takıntı yaptım, geceyi uykusuz geçirdim. İki gün sonra tartışma patladı, balkondaki saksılar bile tanık oldu o gergin sessizliklere. Artık her şey değişmişti, güven geri gelmedi ve ilişki o yaz sonunda bitti, tıpkı kurumuş bir yaprak gibi.

2005 yazında, Ankara'da küçük bir dairede yaşıyordum, balkonumda fesleğenlerimi büyütüyordum. O sıralar sevgilimle tanışalı bir yıl olmuştu, ikimiz de 20'lerimizin başındaydık. Bir akşam, balkonda sulama yaparken telefonuma gelen bir mesajı gördüğünde kıskançlık patlaması yaşadı. Mesaj, eski bir arkadaşımdan geliyordu, sadece balkondaki fesleğen fotoğraflarımı beğenip yorum yapmıştı. Ben o sırada toprakla uğraşıyor, yapraklardaki tozu silkeleyip yeni sürgünleri kontrol ediyordum.

O an, her şey bir anda değişti. Sevgilim, mesajı görünce "Kim bu, neden senin fesleğenlerine bakıyor?" diye sordu, sesi yükselmişti. Ben, o fotoğrafı paylaştığımı unutup savunmaya başladım, ama o ısrarla güvensizliklerini sıraladı. Balkonum, benim için bir sığınaktı, orada fesleğenlerimi sularken rahat ederdim, ama o gece her şey karıştı. Ertesi gün, 2005 Ağustos'unda, Kızılay'da bir kafede otururken aynı konuyu tekrar konuştuk, o sırada masada bir bardak çay soğudu, ben ise fesleğenlerimin markasını bile anlatmaya çalıştım – o dönem kullandığım tohumlar, yerel bir bahçe mağazasından, 10 liraya aldığım cinstendi.

Kıskançlık, o ilişkide her şeyi zehirledi. Bir hafta sonra, balkona çıkıp fesleğenlerimi sularken tek başıma kaldığımı fark ettim. Sevgilim, o mesaj yüzünden eşyalarını topladı ve gitti, ben de arkasından bakakaldım. O sıralar, Ankara'nın sıcak yaz akşamlarında balkonda oturup bitkilerimi izlerken, geçmişteki o anları hatırlardım. Fesleğenlerim büyümeye devam etti, ben ise o deneyimden sonra ilişkilere daha dikkatli yaklaştım. 2006'da, başka bir şehirde yeni bir fesleğen ekimi yaparken, eski hatıralar aklıma gelirdi. O kıskançlık anı, sadece bir mesajla başlamıştı ama sonunda her şeyi bitirmişti. Balkonumda, o fesleğenlerden birini kurutup sakladım, şimdi bile dolabımda durur. O olay, bana güvenin ne kadar kırılgan olduğunu gösterdi, ama ben bunu sadece kendi gözlemimle biliyorum. Geçen yıl, evdeki diğer bitkilerimi budarken, o Ankara günlerini düşünmeden edemedim. Fesleğenler, benim için hep bir hatıra oldu, ilişkiler gibi. O dönemde, haftada iki kez sulama yapardım, her seferinde yapraklardaki değişimi not ederdim. Kıskançlık, işte böyle bir anda ilişkiyi sonlandırıyor, ben bunu yaşadım. Ankara'daki o daireyi terk ettiğimde, fesleğenlerimi yanımda götürdüm, ama o ilişkiyi bırakmak zorunda kaldım. Şimdi, balkonumda yeni bitkiler büyütürken, o yılları özlüyorum, ama aynı hataya düşmüyorum. O mesaj, sadece bir başlangıçtı, ama etkisi uzun sürdü. Fesleğenlerim hala benimle, ilişkiler ise gelip geçiyor. Ankara'nın o yazını, hiçbir zaman unutmadım.

Kıskançlık, balkonumdaki fesleğenlerle sevgilimin tavırlarını karşılaştırdığımda daha net anlaşıyor. Geçen yaz, Ankara'daki balkonda iki fesleğen yetiştirdim; biri pencere kenarında daha fazla ışık alıyordu, diğeri kıskanır gibi yapraklarını sarmıştı. Ben fazladan suladım ama o fesleğen hâlâ soluk kaldı, tıpkı 2020'de sevgilimin eski arkadaşını gördüğünde bana tavır yapması gibi. O an, kıskançlığın bitkide büyümeyi engellediği gibi ilişkide de güveni yok ettiğini fark ettim; sonunda o fesleğeni atmak zorunda kaldım, ilişki de öyle bitti. Bu tür kıskançlık, sulama hatası gibi düzeltilse bile iz bırakıyor.

Kıskançlık, 2018 yazında Berlin’de başıma bela oldu. Telefona gelen WhatsApp bildirimini gördü diye sevgilimle bir hafta konuşmadık. Bildirimde sadece annemden “İyi misin?” yazıyordu. Ortada üçüncü şahıs yok ama güven de kalmadı. O an anladım, soru cevaplamak yerine kendimi savunmaya başlamışım. İlişki o noktada bitmişti zaten, resmî olarak bitmesi üç ay sürdü. O günden beri biriyle tartışırken nedenini açıklamak yerine sürekli açıklama yapmak zorunda kalıyorsam, orada duruyorum. Kıskançlık saygıyı yiyor, gerisi çorap söküğü.

Kıskançlık, 2015'in sonbaharında İstanbul'un o eski apartmanımda patlak verdi. Sevgilim evde bitkilerime bakarken, balkondaki fesleğenlerime fazla ilgi gösterdiğini sanmıştım; oysa sadece sulamıştı. Telefonunda eski bir fotoğraf gördüm, bir arkadaşıyla çekilmiş, ve hemen kıskançlık depreşti, sanki her şey gizliymiş gibi. O akşam tartışma çıktı, ben "Neden saklıyorsun?" diye direttiğimde, karşılık vermedi bile.

Ertesi gün, işten erken döndüm, ama odayı toplayıp gitmişti bile. Üç gün sonra, mesajlaşmalarımız soğuklaştı, en sevdiğim balkon kahvaltılarımız iptal oldu. Kıskançlık o kadar büyüdü ki, her konuşmada savunmaya geçtim, sanki ilişki bir mahkeme salonu olmuştu. Sonunda, kasım ortasında ayrıldık, ama asıl bitiş o ilk kıskançlık anında gerçekleşmişti. Artık yalnız balkonumda, fesleğenlerimi sularken düşünürüm, güven olmadan hiçbir şey büyümüyor.

Kıskançlık konusu benim için kapıdan kovsan pencereden giren, en sevmediğim hallerden biri. 2015 senesinde İzmir'de, tam da yaz bitimiydi, eski ev arkadaşım eve yeni bir kedi aldı. O güne kadar evdeki tek kedi benim Minnoş'umdu, tüm ilgi ondaydı. Yeni gelen yavru, tüy yumağı bir şeydi, ister istemez kucağa alıp sevmek istiyorduk. Minnoş ilk başta umursamaz gibi davrandı, sonra birden saldırmaya başladı, sürekli hırlıyordu.

Birkaç hafta bu durum devam etti, Minnoş'un mama kabını ayırdık, yataklarını ayırdık, hiçbir işe yaramadı. Evde sürekli bir gerginlik vardı, sanki havada asılı kalmış bir elektrik gibiydi. Minnoş'un gözleri hep yeni kedi üzerindeydi, en ufak bir yakınlaşmada atılıyordu. O dönem hayvan davranışları üzerine çok okudum, anladım ki kıskançlık sadece insanlara özgü değil. Kedilerin bile düzeni bozulduğunda böyle tepkiler verebildiğini gördüm. Sonunda eski ev arkadaşım yeni kediyi ailesinin yanına göndermek zorunda kaldı. O gün anladım ki bir ilişkide, hele ki bir düzen kurulmuşsa, kıskançlık girdiğinde her şey darmadağın olabiliyor. O düzen bozulduğunda tamiri çok zor, bazen de imkansız.

Kıskançlık ilişkiyi ne zaman bitirir diye düşündün mü? Ben 2015'te, Ankara'da, sevgilim balkondaki sardunyalarımı sularken telefonuma gelen bildirimleri kontrol etti diye ortalık karıştı. O bildirim eski bir arkadaştan gelmişti, sadece "Bitkiler nasıl?" diyordu, ama kıskançlık yüzünden saatlerce tartıştık. Ertesi gün evden ayrıldım, o an anladım ki güven yerini şüpheye bırakınca ilişki zaten bitmiş oluyor. Artık o sardunyaları tek başıma suluyorum, daha huzurlu.

Kıskançlık, benim için 2012 sonbaharında, İzmir'in o kalabalık sahil kafesinde patlak verdiğinde, bir komediye dönüştü adeta. Sevgilim, masada otururken telefonuma gelen sıradan bir arkadaş mesajını gördü – "Akşam planın var mı?" diye soruyordu eski sınıf arkadaşımla – ve anında bir dedektif gibi davranmaya başladı. Yüzü kıpkırmızı, sesi titreyerek "Kim bu?" diye sordu, sanki dünya savaşı çıkacakmış gibi. Ertesi gün, o ufak kıvılcım tartışmaya, sonra da ilişkiyi tamamen bitiren bir farsaya evrildi; bavullarımı toplarken, kendimi bir tiyatro sahnesinde hissediyordum. O kıskançlık dalgası, her şeyi alıp götürdü, ama en azından bir ders olarak kaldı: İnsanlar neden böyle abartır ki? 65 kelime.

Kıskançlığın ilişkiyi bitirdiği anı ben 2021 sonbaharında, Kadıköy’de bir kafede yaşadım. Karşımdaki masada oturan sevgilim, Instagram’da kime gülümsediğimi sormuştu. Fotoğrafı çeken arkadaşımı işaret ettim, açıklama yaptım, bir şey değişmedi. Masadaki o tuhaf sessizlikte, kahve kupamı karıştırıyordum, o ise telefonuna bakıyordu. O anda, soru sormak yerine imalı cümleler kurmaya başladı. Ben de içimden “Şimdi buradayız ama aslında birlikte değiliz” diye geçirdim.

Bir hafta sonra, yazışmalardan eski bir konuşmayı bulup önüme koydu. Yıl olmuş 2021, WhatsApp arşiviyle yaşıyoruz. O an ilişkimizin bittiğini hissettim çünkü artık ne söylediğim önemli değildi, sürekli kanıt sunmam gerekiyordu. O noktada, kıskançlık sadece bir duygu değil, günlük hayatın merkezi olmuştu. Ben de o gün o kafeden ayrılırken, arkamdan bakıp bakmadığına dönüp bakmadım bile.