Trump'ın bu tür meydan okumalarla siyaseti kişisel bir hesaplaşmaya dönüştürmesi, sadece kendi tabanını coşturmakla kalmıyor, aynı zamanda demokrasinin temel kurumlarını sarsıyor. 2024 seçimlerinden bu yana, Beyaz Saray'ı yeniden ele geçirme çabalarında, eski rakiplerine karşı kurduğu yasal tuzaklar göz önünde. Örneğin, New York'taki davalarında savcıları kendi ordusu gibi kullanarak, muhalifleri sindirmeye çalışması, sistemin nasıl kırılgan hale geldiğini gösteriyor. Bu yaklaşım, 2026'daki ara seçimlere kadar sürecek bir intikam fırtınası yaratabilir ve asıl kayıp, halkın güvensizliği olacak.

Bunun temelinde yatan nedenler, ekonomideki durgunluk ve göç politikalarındaki başarısızlıklar. 2025'te ABD işsizlik oranı yüzde 6'ya tırmanırken, Trump'ın "işi bitirmek" vaadi, sanki bir Western filmindeki kahramanın son düellosunu anımsatıyor – tabii ki, "High Noon"daki gibi, ama bu sefer kahraman kanunları çiğneyerek kazanıyor. Oysa, gerçekte bu, ırkçı söylemlerle beslenen bir kutuplaşmayı derinleştiriyor; mesela, Teksas sınırındaki duvar inşaatlarını hızlandırmak için ayrılan milyarlar, eğitim bütçesinden çalınıyor. Ben, bu tür popülist oyunları 2016'dan beri izliyorum ve her seferinde, vaatlerin boş çıktığını görüyorum – Trump'ın kendi iş dünyası geçmişinden bildiğim gibi, sadece kazanmak için her şeyi mubah gören bir zihniyet bu.

Sonuçta, bu sloganın yarattığı etki, sadece iç siyaseti değil, uluslararası ilişkileri de etkileyecek. NATO müttefiklerinin Trump'ın tehditkar tavrından dolayı 2026 zirvesinde daha temkinli davrandığını düşünün; Avrupa Birliği, ticaret anlaşmalarını dondurabilir. Bu, Amerikan hegemonyasının sonunu hızlandırır mı? Muhtemelen evet, çünkü Putin'in Moskova'daki hamleleri gibi, güç gösterileri uzun vadede izolasyon getirir. Benzer bir ders, tarih kitaplarında bolca var: Roma İmparatorluğu'nda Sezar'ın benzer bir otorite arayışı, iç savaşa yol açmıştı.

Ama tüm bunlardan çıkarılacak en keskin ders, vatandaşların uyanık olması gerektiği. Trump'ın medyayı "yalan makinesi" diye yaftalaması, 2020'deki gibi sosyal medya manipülasyonlarını normalize ediyor; örneğin, Twitter'ın –artık X olarak– algoritmalarını kendi lehine çevirmesi, haber doğruluğunu hiçe sayıyor. Bu noktada, eleştiri yapmadan duramam: Eğer işleri bitirmek adına kurumları yıkarsan, geriye sadece enkaz kalır, tıpkı 2008 finans krizindeki gibi. Bu yol, sadece Trump'ın değil, tüm sistemin sonunu getirebilir – ve bizler, bunu izlerken, kendi özgürlüklerimizi kaybetmeye başlıyoruz. Bu yüzden, bu oyunun kurallarını sorgulamak, herkesin görevi olmalı, yoksa yarın çok geç olabilir.