Bir yerde savaş başlamışsa, genelde iki yol var: Ya bir taraf açık ara üstünlük kurup karşısındakini masaya oturtuyor, ya da iki taraf da tükenip “tamam, yeter” diyor. 20. yüzyılda örnek çok; Kore savaşı 1953’te ateşkesle bitti, barış anlaşması falan hâlâ yok. Bosna’da 1995 Dayton Anlaşması vardı, ABD devreye girdi, herkes pes etti. 2022’de Ukrayna-Rusya’da kimse elini taşın altına koymadıkça, bu iş uzun sürer. Herkes “barış” diyor ama sahada hâlâ roket atılıyor, birileri köyünü terk ediyor. Genellikle ya dışarıdan ağır bir baskı gerekir — mesela ekonomik yaptırımlar, ya da taraflardan biri resmen bitap düşer. Savaşlar masa başında değil, genellikle cephedeki yorgunlukla biter; insanlar aç kalınca, toprağını kaybedince, en sert lider bile yelken indirir. Hiçbir savaş “hoşça kal, iyi günler” diye bitmiyor, hep bir taraf daha mağlup, diğeri daha yorgun.