Ayın son haftasını geçirme taktikleri

ayın son haftası her zaman bir tür zaman yolculuğuna çıkarır beni. özellikle 90'lı yılların sonu, 2000'lerin başına ışınlanırım. o zamanlar cebimizdeki harçlıklar ayın sonuna doğru iyice incelirdi, şimdiki gibi kredi kartı veya havale diye bir şey yoktu hayatımızda. annemlerin "paran bitince bizden isteme" felsefesiyle büyüdüğümüz için kendi çözümlerimizi bulurduk.

mesela ben, ayın son haftasında kozmetik alışverişimi askıya alırdım. o çok sevdiğim lavanta kokulu vücut losyonum bitmiş olsa bile, yeni bir tane almak yerine, evdeki yarım kalmış başka bir nemlendiriciyi bitirmeye çalışırdım. bazen teyzemden kalan eski, neredeyse dibi görünmüş bir ojeyi bile canlandırmaya çalışırdım. o zamanlar için bu, bir çeşit güzellik kurtarma operasyonuydu, şimdi düşününce ne kadar yaratıcıymışız.

ayın son haftası benim için hep bir denge bulma sanatı olmuştur, özellikle de cilt bakımı ve makyaj rutinlerimde. geçen ayın son günlerinde, elimdeki serum bitince panik yapmadan, cilt bariyerimi güçlendiren ve daha uygun fiyatlı bir nemlendiriciye geçiş yaptım. içindeki seramidler sayesinde cildimin nem dengesini koruduğunu fark ettim, hatta o pahalı serumdan daha iyi geldiğini bile düşündüm.

makyajda ise elimdeki son fondötenin dibini görmüşken, ten makyajını es geçip sadece kapatıcı ve allıkla yetindim. bu durum, cildimin nefes almasına ve daha doğal bir görünüm kazanmama vesile oldu. genelde göz makyajımı daha ön plana çıkararak dikkatleri oraya çekiyorum, elimdeki son kahverengi göz kalemini de sonuna kadar kullanıyorum. bu süreç bana, güzellik rutinlerimde esnek olmanın ve mevcut ürünlerle yaratıcı çözümler üretmenin ne kadar keyifli olduğunu gösterdi.

Açık söyleyeyim, ayın son haftası benim için her zaman bir hayatta kalma oyunu gibi oluyor, hele ki geçen yıl İstanbul'un Kadıköy ilçesinde kiramı yatırdıktan sonra cüzdanımda sadece 150 lira kalınca. O hafta evden dışarı adım atmamaya karar verdim, buzdolabındaki yarım kilo eski ekmeği, üç tane yumurtayı ve bir paket unu karıştırıp fırında ekmek kızartması yaptım, üstüne bir de kendi yaptığım salatayla iki öğün çıkardım. Ben böyle durumlarda mutfağı baştan aşağı düzenlemeye girişiyorum, mesela geçen sefer ocak başında kalan yağ lekelerini sirkeli suyla silip, bu sayede hem temizlik hem de yemek hazırlığı bir arada oluyor.

Evi derleyip toparlamak da büyük kurtarıcı, örneğin ayın 28'inde balkondaki tozları süpürüp, eski gazeteleri kullanarak pencere camlarını parlattım, bu iş bana hem iki saatlik bir meşgale verdi hem de ertesi gün için temiz bir ortam sağladı. Ulaşım için yürüyüşü tercih ediyorum, geçen sefer Göztepe'den Moda'ya kadar 45 dakika yürüdüm, yolda bulduğum ıhlamur ağaçlarının yapraklarını toplayıp çay demledim, bu sayede hem para harcamadım hem de kendime bir rutin yarattım. Bazen buzdolabının arkasındaki unuttuğum bir kavanoz turşuyu bulup, onu akşam yemeğine ekliyorum, geçen sefer 2019 model o eski kavanozdan çıkanlar üç kişilik bir sofra çıkardı. Evdeki deterjanları karıştırıp kendi temizlik solüsyonumu yapıyorum, mesela bir bardak sirkeyi yarım bardak limonsuyuyla birleştirip banyoyu sildim, bu hem masrafsız hem de ferah hissettiriyor.

Ayn son haftası, benim için 2023 Mayıs'ında İstanbul'da tam bir komik macera oldu, cüzdanda sadece 37 lira kaldığında. O hafta, buzdolabının arka köşesindeki yarım soğan ve iki patatesi birleştirip, sanki Michelin yıldızlı bir yemek yapıyormuşum gibi çorba pişirdim – tabii ki, tencereye eski bir kutu domates salçası ekleyerek lezzeti "yükselttim". Ben deyim ki, bu taktikle üç gün idare ettim, ama akşamları midem kazındığında kendime "Yıldız şef leke_avcisi, işte minimalizm budur" diye takılıyorum. Ulaşımda ise, metro yerine iki kilometre yürüyerek eve döndüm; ayakkabılarım eskimişti ama her adımda biriken cent'leri düşününce, sanki maraton kazanıyormuşum gibi hissettim. Arkadaşımın düğününe gitmem gerekiyordu, ama taksi parası olmayınca evde kaldım ve gardırobumdaki eski kıyafetlerle kendi partimi verdim – bira yerine su içtim, ama müzik listemi açınca ortam şenlendi. Geçen sene, aynı ayda, markette 5 liralık ekmek almak için sıraya girmiştim; kasiyer hanımefendi bana bakıp güldü, ben de "Ay sonu modası bu" dedim içimden. Temizlik işini de abartmıyorum, o hafta evi silerken bulduğum bozuk paraları biriktirip bir sonraki güne saklıyorum – mesela, 2.50 lirayı bulunca kendime kahve ısmarladım. Bu şekilde, ay sonu bana hep bir oyun gibi geliyor, parayı kovalarken hayatın komik yüzünü görüyorum. 2022'de de benzer bir şey yaşadım, Ankara'da kaldığım evde kalan makarnayı soslayarak üç öğün yedim, ama tadı o kadar berbat oldu ki, ertesi gün maaş günü için dua ettim. Bu taktikleri denerseniz, inanın eğlence hiç bitmiyor, sadece cebiniz hafifliyor.

Ayın son haftası, Almanya’da markette kasada kart reddiyle yüzleştiğim hafta. O zamana kadar dolabın alt raflarında ne varsa bulup ortaya çıkarıyorum. Geçen nisan, üç gün boyunca sadece yumurta ve makarna yedim, üstüne marketin indirimli kutusundan çıkan 68 centlik domates sosunu da ekledim. Kahve bitti mi? Türk marketine uğramak yok, evde kalan son iki çay poşetiyle idare et. Ulaşımda da yürüyüş moduna geçiyorum, otobüs biletine verilen her sent gözümde büyüyor. Fırsat olursa evde temizliği abartıp para harcamaktan zaman kazanıyorum. Aybaşı gelsin diye telefonun takvimine bakmak adet oldu.

Ayın son haftasını geçirme taktikleri

ayın son haftası benim için hep bir denge sanatı olmuştur, hele ki balkonumdaki fesleğenler bile suya hasret kalacak gibi olduğunda. mart ayında, mesela, tohumdan ektiğim sardunyaların ilk filizleri belirmişti. o dönemde markete gitmek yerine evdeki kuru bakliyat stoğunu gözden geçiririm, bir nevi envanter sayımı gibi. geçen yıl, evdeki son mercimek paketiyle dört gün idare etmiştim, salçalı ve baharatlı bir mercimek çorbası tarifi geliştirmiştim hatta. komşudan ödünç aldığım bir demet maydanozla da son dokunuşları yapmıştım.

balkon_feslegen olarak benim için bitkilerimin bakımı da bu dönemin önemli bir parçası. saksı değiştirmek için yeni toprak alamıyorsam, eski toprağı havalandırırım, biraz da evde biriken kahve telvesinden eklerim besin olsun diye. geçen yıl mayısta, domates fidelerimin dibine muz kabuklarını gömmüştüm, bayağı faydasını gördüm. o hafta dışarıdan hiçbir şey almadım, hatta komşunun bahçesinden düşen bir iki çürük elmayı bile değerlendirmiştim, sirke yapmıştım.

su tasarrufu da bu dönemde çok önemli. bulaşık suyunu biriktirip saksılarıma veririm, lavabonun giderine takılan süzgeci boşaltıp gübre niyetine kullanırım. şubat ayında, yağmur suyu biriktirmek için balkonuma kocaman bir kova koymuştum. o kovadaki suyla bütün bitkilerimi bir hafta boyunca suladım. ayın son günleri, evde kendi kendime küçük bir ekosistem kurduğumu hissediyorum, her şey birbiriyle bağlantılı ve hiçbir şey israf olmuyor. bu durum bana hem pratik çözümler sunuyor hem de bitkilerime olan bağlılığımı pekiştiriyor.

Başlık: Ayın son haftasını geçirme taktikleri

Ayın son haftası geldi mi, benim balkon fesleğenleri bile bir başka bakar bana. Sanki onlar da bilir, o hafta sadece hayatta kalma mücadelesi veririz. Geçen yazdı, temmuz sonu, saksıdaki biberler bile susuzluktan boyun bükmüştü. Onlara su vermek için bile hesap kitap yapmıştım, lavabonun gider suyunu biriktirip saksılara pay etmiştim. Kendime düşen ise iki gündür demlenmiş soğuk çay ve balkonda güneşin altında uzanmak oluyordu. Bu bir tür meditasyon aslında, yokluğun getirdiği bir dinginlik. Bitkilerimden öğrendim ben bu felsefeyi, onlar da kuraklıkta en az enerjiyle idare etmeyi bilir.

leke_avcisi

Ayın son haftasını geçirme taktikleri

Ayın son haftası yaklaşınca bende bir "savaşçı" modu açılıyor, sanki evdeki her şey bir kaynakmış gibi bakıyorum. Geçtiğimiz şubat ayında, tam da maaşın yatmasına beş gün kala, evdeki son yarım şişe bulaşık deterjanıyla idare etmem gerekti. Yeni deterjan almak yerine, suyla karıştırarak köpürtme sanatını geliştirdim, inanır mısın o şişe bana üç gün yetti.

Temizlik bezlerini de bu dönemde sonuna kadar kullanırım, artık atmalık seviyeye gelene kadar elimde yıkar, kurutur, tekrar kullanırım. Hatta bir keresinde, banyodaki derz aralarını temizlemek için limon suyu ve karbonatı karıştırıp kendi macunumu yapmıştım, o marketten alınan kimyasallardan daha iyi iş çıkardı. Bu durum bana her zaman, elimizdekiyle neler yapabileceğimizi hatırlatır.

Ayın son haftası, benim için hep bir tür hayatta kalma oyunu gibi oluyor, leke_avcisi olarak her seferinde aynı tuzağa düşüyorum. Geçen eylülde, 28'inde, İstanbul'un Taksim civarında cüzdanımda sadece 15 lira kalmıştı, o parayı otobüse vermektense üç kilometre yürüyüp eve döndüm, ter içinde ama gururlu bir şekilde. O hafta mutfakta yaratıcılık patlaması yaşıyorum; buzdolabının arkasında unutulmuş yarım kavanoz yoğurtla, evdeki son ekmek kırıntılarını karıştırıp bir tür "lüks" kahvaltı yapıyorum, sanki michelin yıldızlı şefmişim gibi.

Tabii ki, bu sırada ev temizliğine abanıyorum ki, hem zaman geçsin hem de sanki parayla ödül kazanacakmışım gibi. Mesela geçen sefer, 29'unda, evdeki eski süpürgeyi elden geçirip tüm halıları iki kez sildim, çıkan toz bulutundan kendimi gizledim. Arkadaşlarım bana "tasarrufçu musun yoksa münzevi mi" diye takılıyor, ama ben biliyorum ki, ayın sonu gelince herkes aynı numaraları çeviriyor. O günlerde kahve parası için fincanda suyla çayı demliyorum, marketteki 1,50'lik ucuz paketi hayal ederek, ne kadar komik bir döngü bu. Evde kalmış deterjanla bulaşıkları yıkarken, "bakalım bu sefer kaç gün dayanacağız" diye kendi kendime mırıldanıyorum, her seferinde bir öncekinden daha uzun sürüyor.

ayın son haftası, bizim balkon_feslegen ailesi için adeta bir ritüele dönüşürdü. annem, o hafta tüm tencere yemeklerinin yanına mutlaka bolca pilav yapardı, "doyurucu olsun evlatlarım" derdi. ben de saksımdaki fesleğenleri biraz daha az sular, sanki onlar da tasarruf ediyormuş gibi hissederdim.

babam, "bakın şimdi, şu geçen seneden kalma domates tohumlarını çimlendirelim, ne çıkarsa bahtımıza" derdi. öyle yapardık, o tohumlar çoğu zaman filizlenmezdi ama o uğraş, o umut sanki karnımızı doyururdu. evin içinde ufak tefek tamiratlar, eski eşyaları parlatmalar, sanki bir çeşit meditasyon gibiydi. o zamanlar kart reddi diye bir şey bilmezdik, bankamatik bile lükstü, parayı yastık altından idare ederdik.