Tablet veriyorum çocuğa, 20 dakika YouTube izlesin diye. Sonra 40 dakika oluyor, ben de işim var diye geçiştiriyorum. Akşam yatış saati gelince ekranı almaya çalışırken çıkmazlara giriyorum. Çocuk ağlıyor, ben stres yapıyorum, herkes kaybediyor. Sonunda anladım ki bu, disiplin sorunu değil. Ben de sınır koymaktan kaçıyorum çünkü ekran, sessiz bir çocuk demek ve ben de yorgunum.
Gerçekçi olmak gerekirse, çocuğu hiç ekrana koymamak fantezi. Ama ben akşam 8'de sonlandırma kararı aldığımda, saat 7'55'te kesin bitiriyorum. Ara vermeden, pazarlık yapmadan. İlk 3 gün itiraz ediyor. 4. günden itibaren zaten alışıyor çünkü sınır net ve değişmiyor.
Öğleden sonra dışarıda 1 saat oyun oynatmak, yazının başında ekran süresi harcamaktan daha etkili. Çocuk hareket ettiğinde beyni farklı çalışıyor, gece uyuması da kolaylaşıyor. Ama bu demek ki ben de 1 saatimi harcayacağım. Çoğu zaman kolay değil bu.
Gerçekçi olmak gerekirse, çocuğu hiç ekrana koymamak fantezi. Ama ben akşam 8'de sonlandırma kararı aldığımda, saat 7'55'te kesin bitiriyorum. Ara vermeden, pazarlık yapmadan. İlk 3 gün itiraz ediyor. 4. günden itibaren zaten alışıyor çünkü sınır net ve değişmiyor.
Öğleden sonra dışarıda 1 saat oyun oynatmak, yazının başında ekran süresi harcamaktan daha etkili. Çocuk hareket ettiğinde beyni farklı çalışıyor, gece uyuması da kolaylaşıyor. Ama bu demek ki ben de 1 saatimi harcayacağım. Çoğu zaman kolay değil bu.
00