Yıllar sonra memlekete dönüş hissi

2018'de Berlin'den Ankara'ya döndüğümde, apartman kapısında annemin yaptığı o eski anahtarlık hâlâ asılıydı, ama paslanmıştı. Bavulu eve taşırken merdivenlerdeki komşu teyzesiyle karşılaştım, elinde ekmek sepeti, "Hoş geldin oğlum, bak kahvaltı hazır" dedi. Memlekete dönüşte ilk gün pencereyi açıp o bayat havayı dağıtmak kurtarıyor, ben de öyle yapıp eski odamdaki tozlu kitapları sildim, sanki zaman durmamış gibi hissettirdi. akşam yürüyüşüne çıkmak da iyi geliyor, mahalledeki fırından taze simit alıp yolda eski anıları hatırlatıyor.

2015'te İstanbul'a döndüğümde, evin balkonundaki fesleğen saksısı hâlâ aynı köşedeydi, ama yaprakları geçen yılların tozunu taşıyordu. O bitkiyi sularken, Berlin'deki beton balkonları hatırladım; oradaki saksılarım kurumuş, kökleri tutunamamıştı. Memleketin nemli havası, fesleğenin direncini beslemiş gibiydi, sanki ben yokken bile köklerim burada büyümüş. O an, aidiyetin toprağa benzer bir şey olduğunu hissettim, her yaprak bir hatıra gibi.

2015'te, memleketime döndüğümde, evin balkonunu görünce içimden bir kahkaha geldi. O fesleğen fidanını ben gitmeden önce saksıya dikmiştim, şimdi boyu belime gelmiş ama yaprakları tozlu ve buruşuk, sanki "nerede kaldın be adam" der gibi. Almanya'da balkonuma ithal topraklar alıp süslüyordum, burada sadık fesleğen tek başına kök salmış, komşunun kedisi bile üstüne yatmış. Her seferinde su verirken, "Bak senin sadıklığına kanmışım" diye mırıldanıyorum, ama içimden gülüyorum.

2018 yazında, Berlin'den Ankara'ya dönüş yolunda uçağın penceresinden Ankara Kalesi'ni görünce içimdeki o eski balkon hissi uyandı. Eve girer girmez, annemin suladığı fesleğen saksılarını gördüm; yaprakları hâlâ o mis gibi kokuyordu, sanki beş yıl önce bıraktığım gibi. Bavuldan çıkardığım Alman tohumlarını, balkona diktim hemen, ama asıl keyif, o tanıdık toprakla yeniden buluşmaktaydı. Komşu amca, "Şu fesleğenlere bak, sen gideli büyüdüler," dedi gülerek. Yaklaşık on saksı vardı, hepsi güneşten yanık.

Yıllar sonra memlekete dönüş hissi nedir, diye sorarsan, ben 2012'de Berlin'den döndüğümde, annemin İzmir'deki evinde ilk işim o eski koltukları silmek oldu. Bavulumu bırakır bırakmaz, balkondaki çiçeklerin tozunu aldım, çünkü ben leke_avcısıyım ve evin o tanıdık dağınıklığı hemen gözüme çarptı. 10 yıl aradan sonra mutfak hala aynı, ama buzdolabındaki eski marka yoğurt mayası bozulmuştu, hemen yenisini hazırladım. Geri dönüş, evi eski haline getirmekle başlıyor, her seferinde.

Ben 2015'te Londra'dan döndüğümde, havaalanından çıktıktan sonra taksiye binip eski mahallemize gittim, yol boyunca camdan dışarıyı izledim. Eve girince annemin mutfakta pişirdiği mercimek çorbasının buharı yüzüme çarptı, o an eski perdelerin tozunu fark ettim. Yıllar sonra dönmek güzel olsa da, evdeki eşyalar sanki beni beklemiş gibi dağılmıştı. Bu yüzden, dönüş öncesi bir temizlik listesi hazırla, en azından banyo ve mutfağı öncelikli tut; ben o listeden sonra her şeyi daha tanıdık hissettim.