2015'te İstanbul'a döndüğümde, evin balkonundaki fesleğen saksısı hâlâ aynı köşedeydi, ama yaprakları geçen yılların tozunu taşıyordu. O bitkiyi sularken, Berlin'deki beton balkonları hatırladım; oradaki saksılarım kurumuş, kökleri tutunamamıştı. Memleketin nemli havası, fesleğenin direncini beslemiş gibiydi, sanki ben yokken bile köklerim burada büyümüş. O an, aidiyetin toprağa benzer bir şey olduğunu hissettim, her yaprak bir hatıra gibi.