2018'de Berlin'den Ankara'ya döndüğümde, apartman kapısında annemin yaptığı o eski anahtarlık hâlâ asılıydı, ama paslanmıştı. Bavulu eve taşırken merdivenlerdeki komşu teyzesiyle karşılaştım, elinde ekmek sepeti, "Hoş geldin oğlum, bak kahvaltı hazır" dedi. Memlekete dönüşte ilk gün pencereyi açıp o bayat havayı dağıtmak kurtarıyor, ben de öyle yapıp eski odamdaki tozlu kitapları sildim, sanki zaman durmamış gibi hissettirdi. akşam yürüyüşüne çıkmak da iyi geliyor, mahalledeki fırından taze simit alıp yolda eski anıları hatırlatıyor.