2018 yazında, Berlin'den Ankara'ya dönüş yolunda uçağın penceresinden Ankara Kalesi'ni görünce içimdeki o eski balkon hissi uyandı. Eve girer girmez, annemin suladığı fesleğen saksılarını gördüm; yaprakları hâlâ o mis gibi kokuyordu, sanki beş yıl önce bıraktığım gibi. Bavuldan çıkardığım Alman tohumlarını, balkona diktim hemen, ama asıl keyif, o tanıdık toprakla yeniden buluşmaktaydı. Komşu amca, "Şu fesleğenlere bak, sen gideli büyüdüler," dedi gülerek. Yaklaşık on saksı vardı, hepsi güneşten yanık.