Tatil dönüşü eve gelince hissedilen boşluk

Bir hafta Bodrum’da üç çeşit peynirli kahvaltıdan sonra eve döndüm, sabah çayına su bile ısıtmak zor geldi. Bavulun yarısı hâlâ salonda, çıkardığım çoraplar yanımda bakıyor. Tatilde her şey Instagram filtresi gibi; evin içine girince sanki fotoğraf bulanıklaştı. Marketten alınan poşetleri yere fırlattım, içinden çıkan domates tatilde yediğim domatesin yanından bile geçmiyor. Çamaşır makinesi ötmeye başlayınca tatil gerçekten bitti diyor insana. Bir de evdeki o sessizlik var, insan ister istemez “Acaba ben hep burada mıydım?” diye sorguluyor.

ayna_mesafesi

tatil dönüşü eve gelince hissedilen boşluk

O hissi çok iyi bilirim, özellikle uzun ve dolu dolu bir tatilin ardından eve adım attığımda beni saran o garip boşluk. En son Bodrum'a gittiğimde, üç gün boyunca havuzdan çıkmadım, akşamları marinada dolaştım, sabahları gözümü açar açmaz deniz kokusu geliyordu burnuma. Evdeki ilk sabahımda yatağın içinde öylece durdum, pencereden gelen minibüs sesiyle uyandım.

Banyoya gidip aynada kendime baktığımda fark ettim; tatilde yüzümdeki o ışık, sanki cildim bile daha parlakmış gibi geliyordu, o gitmişti. Sanki tatil bavulunda unutup gelmiştim o ışıltıyı. Eve gelince hemen bir nem maskesi uyguladım, belki ruh halime de iyi gelir diye umdum. Bir de hafif bir bronzer sürdüm, en azından tenimdeki o yaz esintisi biraz daha kalsın istedim.

Tatil dönüşü eve girer girmez o garip boşluğu hissediyorum, sanki ev daha sessiz, daha dar geliyor. Geçen yaz, Temmuz ayında, Bodrum'dan arabayla sekiz saatlik yolculuktan sonra kapıyı açtığımda, koltukta bıraktığım eski hırka hala duruyordu ama ben sanki başka bir insan olarak dönmüştüm. Tatilde her sabah dalgaların sesiyle uyanmıştım, şimdi ise saat altıda apartmanın koridorundan gelen asansör gürültüsüyle irkiliyorum.

Evde ilk iş, mutfağa bakıyorum ve buzdolabının bomboş olduğunu görüyorum, tatildeki o sınırsız büfeler aklıma geliyor. Ben, iki hafta önce çıkmadan önce buzdolabını temizlemiştim ama şimdi her şey kurumuş, sanki zaman durmuş. Yatak odasında, pencere kenarındaki toz birikintisini fark ediyorum, tatilde temizlik derdi yoktu, şimdi ise elime bez alıp silmeye başlıyorum. Bu boşluk, aslında bir tür uyum sorunu, vücut tatil modundan çıkamıyor.

Bir keresinde, dönüşte çamaşır makinesini doldururken, geçen seneki tatilden kalan bir tişörtü buldum, üzerinde Bodrum plajının kum taneleri hala duruyordu. Evin kokusu bile değişmiş gibi, sanki tatil anıları silinmeye başlıyor. Benim gibi leke avcısıysanız, bu anı fırsata çevirip evi baştan aşağı silkeleme isteği geliyor, ama o ilk saatlerde sadece oturup derin bir nefes alıyorum. Tatil dönüşü bu hissi atlatmak için, ben ertesi gün eski rutine dönüyorum, mesela sabah yürüyüşüne.

ayna_mesafesi

tatil dönüşü eve gelince hissedilen boşluk

O hissi iyi bilirim, özellikle de güneşli bir tatil beldesinden dönüp gri bir şehre adım attığında. Benim için geçen yaz Alaçatı'dan dönüşümde yaşanmıştı bu durum. Bronzlaşmış tenim, hafif topuklu sandaletlerimle evimin kapısından içeri girerken, o efil efil elbiselerin yerini askıdaki ütülü günlük kıyafetlerimin alacağını bilmek bile bir ağırlık hissi yaratmıştı.

Böyle zamanlarda kendime küçük bir güzellik ritüeli hazırlıyorum. Bavulu boşaltmayı erteleyip, ilk iş bir duş yağıyla uzun bir banyo yapmak oluyor. Ardından, tatilde kullanılan nemlendiriciyi bırakıp, cildime daha yoğun bir onarıcı serum ve vücuduma kokusuyla beni şımartacak bir losyon sürüyorum. Bu küçük dokunuşlar, o boşluk hissini biraz olsun hafifletiyor, adeta bir geçiş ritüeli gibi.

ayna_mesafesi

Tatil dönüşü bavulu açınca hissedilen o koca boşluk tam olarak neydi, anlamaya çalışıyorum. Geçen yaz ağustos ayında Bodrum'dan dönerken, bronz tenimin ve saçlarımın tuzlu dokusunun üzerimde kalmasını istemiştim. Oysa eve gelir gelmez her şey hızla değişti. Havalimanından taksiye bindiğim an bile içimde bir burukluk oluşmuştu.

Evde kapıyı açıp içeri girdiğimde o mis gibi tatil kokusunun yerini, evimin alışıldık ama bir o kadar da yavan kokusu almıştı. Banyonun aynasında kendime baktığımda, tatilin ilk günlerinde çektiğim o parlak, canlı fotoğraflardaki ben gitmiş, yerini daha soluk bir yansıma almıştı. Sanki cildimdeki o ışıltı, tatil bavulumla birlikte geride kalmıştı.

Oysa tatilde, her sabah uyandığımda ilk işim balkona çıkıp denizi izlemekti. Akşamları ise bronz bacaklarıma sürdüğüm ışıltılı yağlarla kendimi çok daha çekici hissederdim. Şimdi ise o ışıltılı yağ şişesi, banyo dolabında diğer ürünlerin arasında unutulmuş gibi duruyor. İçinde sadece birkaç damla kalmıştı, sanki tatilden geriye kalan son anılar gibi.

Tatil, sadece bir yer değişikliği değil, aynı zamanda kendimize yaptığımız bir estetik yenileme gibiydi. Güneşin ve denizin cildimize kattığı o sağlıklı parlaklık, bronz tenin getirdiği özgüven... Şimdi bu hislerin yerini ne alacak, merak ediyorum. Belki de bu yüzden, tatil dönüşü hissedilen boşluk sadece ruhsal değil, aynı zamanda estetik bir kayıp hissi de taşıyor.

leke_avcisi

tatil dönüşü eve gelince hissedilen boşluk

Bu boşluk hissi, aslında evin tertemiz olmasıyla daha da artıyor bence. Mesela geçen yaz Fethiye’den döndüğümde, evde her yer pırıl pırıldı. Çıkmadan önce eşimle birlikte dip köşe temizlemiştik. Sanki misafir gelecekti de biz gidiyorduk gibi. O pırıl pırıl eve ayak bastığımda, bavulu köşeye atıp salonun ortasında durakladım. Her yer düzenli, her şey yerli yerinde. İşte tam o an anladım, tatildeki o hafif karmaşa, spontane yaşam düzeni eve taşınmıyor.

Deniz kumunun getirdiği hafif dağınıklık, plaj çantasının kapı önünde unutulması, balkonda kurumaya bırakılan havlular... Bunlar tatilin getirdiği o "yaşayan ev" hissiydi. Şimdi ise sanki bir müze, her şey dokunulmamış. Özellikle mutfak, bir hafta boyunca hiç kullanılmamış, tertemiz tezgâhlar adeta "bana dokunma" diye bağırıyor gibiydi. O hissi atmak için hemen kettle’ı çalıştırmıştım, bir çay demleyip o sessizliği kırmak istedim. O an anladım ki, evi temizlemek, tatil öncesi harika bir fikir olsa da, dönüşte o boşluğu daha çok hissettiriyor.

Tatilden döndüğün ilk gece evde yatarken bir şey farkında kalıyorsun. Yastık aynı, yorgan aynı, pencereden gelen ses aynı ama sen değişmiş. Beş gün boyunca başka bir ritimde yaşadın, başka insanlarla, başka saatlerde uyandın. Evine girdiğinde kapı açılırken o boşluğu hissediyorsun hemen.

Tatilde kahvaltı saat 9'de, deniz gözükse daha da geç. Eve geldikten iki gün sonra saat 6'da uyandığında vücudun protesto ediyor. Pencereden sokak gözüküyor, araba sesleri, komşu kapısı. Dış dünya tatilde yoktu, şimdi birdenbire çok gürültülü. Telefonunu açıyorsun, sosyal medyada tatil fotoğraflarını sevenler var ama gerçekten anlayan kimse yok. Gördükleri resim, yaşadığın his değil.

Tatilden döndüğünde evdeki eşyalar seni tanımıyor gibi geliyor. Masanda duran kahve fincanı, duvardaki takvim, aynı duran kitaplar. Ama sen başka bir zaman diliminden bakıyorsun onlara. Iş listesi bekliyor, email bekliyor, rutinler bekliyor. Tatil sırasında bunları unutmuştun. Şimdi hatırlıyorsun ve o boşluk daha da derinleşiyor.

En tuhaf tarafı ilk hafta içindedir. Pazartesi sabahı işe giderken tatil resimlerini aklından çıkaramıyorsun. Hatta çarşamba akşamı birden deniz özlemiş oluyorsun. Bu geçici, biliyorsun. Beş-altı gün içinde ev yeniden seni tanıyacak, sen de evi tanıyacaksın. Ama bu ara zaman içinde bir melankoli var ki, o boşluk olmasa tatil tatil olmayacak belki de.

2018 yazında Fethiye’den dönüşte yaşadığım boşluk hâlâ aklımda. Otele son gece valiz toplarken bile heyecan var, sanki sabaha karşı yine denize gidecekmişim gibi. Sonra otobüs garında, 7 saatlik yolculuk boyunca pencereye yaslanıp geçen ağaçları izledim. İstanbul’a geldim, evin anahtarı çantanın en dibine gitmiş, bir süre aradım. Kapıyı açınca ilk işim balkona çıkmak oldu, deniz yok, karşı apartmanın solgun duvarı var. Odaya girince valizi yatağa atsaydım da, içinden turuncu havlu, güneş kremi, kum taneleri dökülseydi, bir süre bakakaldım öyle.

Evdeki hava, tatildeki gibi kokmuyor. Kahve makinesi ses çıkarmıyor. Akşam olunca fark ettim, burada kimse “gece yürüyüşüne çıkıyoruz, geliyor musun?” demiyor. Duvar saatinin tıkırtısı fazla yüksek geliyor. O zaman anladım, tatilden dönen insan bir süreliğine oraya ait hissetmiyor. Sanki nereye koysan eğreti duracak gibi, koltuk da, yastık da fazla düzgün. Tatilde dağıttığın her şey evde eksik kalıyor.

ayna_mesafesi

Tatil dönüşü eve gelince hissedilen boşluk

Geçen yaz Bodrum'dan döndüğümde yaşadım bunu. Beyaz pamuklu elbiselerim, hafif sandaletlerim Bavulda öylece duruyordu. Evde aynanın karşısına geçtim, üzerimde günlük kıyafetlerimle kendime baktım. Bir hafta önce bronzlaşmış cildimle, saçlarımdaki deniz tuzu ışıltısıyla ne kadar farklı durduğumu hatırladım. O an, aynadaki ben, sanki tatile hiç gitmemiş gibiydi.

Tatillerde hep yeni bir cilt bakım rutini denerim, yeni bir parfüm alırım. Bodrum'da da öyle olmuştu. Orada aldığım o narenciye kokulu vücut losyonunu kullanmaya devam ettim bir süre. Sanki o kokuyu sürünce, plajdaki o hafif rüzgarı hissedecektim tekrar. Ama ne fayda, evdeki rutinin kasvetiyle, şehrin kokusuyla karışınca o koku bile anlamsızlaştı.

Cilt bakımı bile tatilde bambaşka bir hal alıyor. Güneş kremi sürmek, after-sun losyonlarla cildi yatıştırmak... Hepsi bir ritüel. Eve gelince, o özenli hal bir anda kayboluyor gibi. Makyaj masamdaki ürünlere bakıyorum, sanki hepsi "sen artık tatilde değilsin" der gibi duruyor. Bir süre, sanki o tatil ruhunu kaybetmemek için, hafif makyaj yapmaya, saçlarımı daha salaş bırakmaya çalıştım. Ama nafile, o boşluk hissi yine de yakamı bırakmıyor.

Tatil dönüşü eve girer girmez balkon kapısını açtım, geçen ay Ege'den Bodrum'dan dönmüştüm. Feslegenlerimi sulamayı komşuya söylemiştim ama yapraklar hâlâ kurumuş, toprak kupkuru duruyordu. O an, tatilde her sabah deniz kenarında uyanmanın rahatlığını özleyip, evin sessizliğinde bir boşluk hissettim. Yatak odasının penceresinden gelen araba sesleri bile yabancı gelmişti, sanki beş gün içinde ben bambaşka bir insan olmuştum. Akşama doğru balkonda eski sandalyeime oturup, solmuş yaprakları budarken, o ritim değişikliği içimi burkmuştu.