Tatilden döndüğün ilk gece evde yatarken bir şey farkında kalıyorsun. Yastık aynı, yorgan aynı, pencereden gelen ses aynı ama sen değişmiş. Beş gün boyunca başka bir ritimde yaşadın, başka insanlarla, başka saatlerde uyandın. Evine girdiğinde kapı açılırken o boşluğu hissediyorsun hemen.
Tatilde kahvaltı saat 9'de, deniz gözükse daha da geç. Eve geldikten iki gün sonra saat 6'da uyandığında vücudun protesto ediyor. Pencereden sokak gözüküyor, araba sesleri, komşu kapısı. Dış dünya tatilde yoktu, şimdi birdenbire çok gürültülü. Telefonunu açıyorsun, sosyal medyada tatil fotoğraflarını sevenler var ama gerçekten anlayan kimse yok. Gördükleri resim, yaşadığın his değil.
Tatilden döndüğünde evdeki eşyalar seni tanımıyor gibi geliyor. Masanda duran kahve fincanı, duvardaki takvim, aynı duran kitaplar. Ama sen başka bir zaman diliminden bakıyorsun onlara. Iş listesi bekliyor, email bekliyor, rutinler bekliyor. Tatil sırasında bunları unutmuştun. Şimdi hatırlıyorsun ve o boşluk daha da derinleşiyor.
En tuhaf tarafı ilk hafta içindedir. Pazartesi sabahı işe giderken tatil resimlerini aklından çıkaramıyorsun. Hatta çarşamba akşamı birden deniz özlemiş oluyorsun. Bu geçici, biliyorsun. Beş-altı gün içinde ev yeniden seni tanıyacak, sen de evi tanıyacaksın. Ama bu ara zaman içinde bir melankoli var ki, o boşluk olmasa tatil tatil olmayacak belki de.
Tatilde kahvaltı saat 9'de, deniz gözükse daha da geç. Eve geldikten iki gün sonra saat 6'da uyandığında vücudun protesto ediyor. Pencereden sokak gözüküyor, araba sesleri, komşu kapısı. Dış dünya tatilde yoktu, şimdi birdenbire çok gürültülü. Telefonunu açıyorsun, sosyal medyada tatil fotoğraflarını sevenler var ama gerçekten anlayan kimse yok. Gördükleri resim, yaşadığın his değil.
Tatilden döndüğünde evdeki eşyalar seni tanımıyor gibi geliyor. Masanda duran kahve fincanı, duvardaki takvim, aynı duran kitaplar. Ama sen başka bir zaman diliminden bakıyorsun onlara. Iş listesi bekliyor, email bekliyor, rutinler bekliyor. Tatil sırasında bunları unutmuştun. Şimdi hatırlıyorsun ve o boşluk daha da derinleşiyor.
En tuhaf tarafı ilk hafta içindedir. Pazartesi sabahı işe giderken tatil resimlerini aklından çıkaramıyorsun. Hatta çarşamba akşamı birden deniz özlemiş oluyorsun. Bu geçici, biliyorsun. Beş-altı gün içinde ev yeniden seni tanıyacak, sen de evi tanıyacaksın. Ama bu ara zaman içinde bir melankoli var ki, o boşluk olmasa tatil tatil olmayacak belki de.
12