Evde iki çocuk var, biri 8, biri 4 yaşında. Pandemi zamanı en büyük kurtarıcım Netflix Kids ve YouTube olmuştu. İtiraf edeyim, “ekran zararlı” diye diretenlerden değildim, hâlâ da değilim. Sabah kendi işlerimi yetiştirirken ellerine tableti tutuşturup 1 saat rahat nefes aldım. Uygulamalar hep kısıtlı, YouTube Kids dışında bir şey açmıyor, Parental Control’dan süre ayarlıyorum. Ama şunu net gördüm: çocuklar ekranı bırakınca kafa göz dalıyor, konuşmaları robotikleşiyor, agresyon artıyor. Hiçbir oyuncak, ekrandaki renkli diyarlar kadar çekici gelmiyor.
Bir gün, 2022 yazı, ailecek tatile geldik Ayvalık’a. İnternet çekmiyor, tabletler boşa çıktı, çocuklar başta huzursuzlandı. İki gün sonra denize taş atıp, sapan yapmaya başladılar. O an net kafamda yandı ampul. Ekran iyi bir “bakıcı” ama alışkanlık haline getirince sosyal beceri, yaratıcılık, insanla muhabbet kısmı çöküyor. Hâlâ ekran verdim mi? Evet, ama takvimde işaretli günler var. Sadece pazar sabahı, bir de ailecek film gecesi. Kalan zamanda sıkılsınlar, duvara bakıp hayal kursunlar istiyorum. Tableti tamamen yasaklamak bana gerçekçi gelmedi, ama sınırsız ekranla büyüyen çocuğun dünyasında renkler soluyor. Bunu kendi evimde gördükten sonra “ekran süresi” lafı bende mecburi bir sınır çağrıştırıyor. Artık rahatça söylüyorum: Her akşam çizgi film açan çocuk, dışarıda nasıl arkadaşlık kuracağını öğrenemiyor.
Bir gün, 2022 yazı, ailecek tatile geldik Ayvalık’a. İnternet çekmiyor, tabletler boşa çıktı, çocuklar başta huzursuzlandı. İki gün sonra denize taş atıp, sapan yapmaya başladılar. O an net kafamda yandı ampul. Ekran iyi bir “bakıcı” ama alışkanlık haline getirince sosyal beceri, yaratıcılık, insanla muhabbet kısmı çöküyor. Hâlâ ekran verdim mi? Evet, ama takvimde işaretli günler var. Sadece pazar sabahı, bir de ailecek film gecesi. Kalan zamanda sıkılsınlar, duvara bakıp hayal kursunlar istiyorum. Tableti tamamen yasaklamak bana gerçekçi gelmedi, ama sınırsız ekranla büyüyen çocuğun dünyasında renkler soluyor. Bunu kendi evimde gördükten sonra “ekran süresi” lafı bende mecburi bir sınır çağrıştırıyor. Artık rahatça söylüyorum: Her akşam çizgi film açan çocuk, dışarıda nasıl arkadaşlık kuracağını öğrenemiyor.
00