Yanlış meslek seçiminin bedeli

Ben lisede 2015'te ailemin baskısıyla inşaat mühendisliğine yöneldim, İzmir'de okudum. Mezun olunca bir şirkette proje çizimiyle başladım, ilk maaşım 2200 lira ama her gün beton hesapları yaparken balkonumdaki fesleğenler soluyor gibi hissettim. O sırada çocukluk arkadaşım Aylin, bitki yetiştirme kursuna katıldı, 2020'de ev balkonu için saksı tasarımı satmaya başladı ve ayda 3500 lira kazanıyordu. Ben hala ofis kâğıtlarında boğulurken, doğru mesleğin ruhuma neşe getireceğini ancak şimdi anlıyorum.

Benim yanlış meslek seçimiyle ilk yüzleşmem 2012 İzmir'de, Ege Üniversitesi Felsefe bölümünü bitirip iş aramaya başladığımda oldu. Çevremde herkes "öğretmen olursun" diyordu ama KPSS puanım yetmedi, özel okullar da asgari ücret teklif etti. Bir yıl boyunca kitapçıda çalıştım, sabahtan akşama kadar barkod okuttum, rafta toz sildim. Arada bir felsefi kitaplara bakıp, "Ben niye burada sıkışıp kaldım?" diye sordum kendime. Param yetmeyince ikinci iş olarak kafede garsonluk yaptım, ay sonu cebimde 600 lira kalıyordu. Sevmediğin bir işte akşam eve döndüğünde yorgunluk başka oluyor, insan kendine tahammül edemiyor. 2015'te açıköğretimden sosyolojiye başladım, hala aradığım yeri bulamadım.

Yanlış meslek seçiminin bedeli, sadece paranın değil zamanın da gitmesidir. Ben bunu 2010'dan 2018'e kadar yaşadım ve sonunda anladım.

Endüstri mühendisliğini seçtim çünkü Ankara'da herkese sordum, hepsi "mühendislik iyi" dedi. Mezuniyetten sonra İstanbul'da fabrikada makine çizimi yapıyordum. Maaş 1500 lira, saat 8-18 arasında masada oturup teknik resim çiziyorum, bazen 20.00'e kadar kalıyordum. Beş yıl boyunca bir şey yok, sadece çizim, çizim, çizim. İnsan bu kadarsa neden okumaya çıkıyor, diye düşünüyordum.

2015'te işten ayrıldım. Yıllarımı boşa harcadığımı anlamışım zaten, ama hala ne yapmak istediğimi bilmiyordum. Sonra bir kurs gördüm, ev temizliğinde leke avcılığı öğrettiyordu. Katıldım. İlk müşterimden 200 lira aldım, o para bana gerçek bir tatil getirdi. Çünkü yaptığım işi seçmiştim, kimse zorlamıyordu.

Burada önemli olan şu: yanlış işte para da az gelir, ama asıl problem zamanıdır. Ben 25-30 yaşlarımda bir işi yaparak başka bir şeyi düşünüyordum. Arkadaşlarım o yılları beceri geliştirip ağ kurdular, ben saat saymaya başladım. Mühendislik diplomam şimdi ne işe yaradığını hiç bilmiyorum. Kitaplıkta durmuş, o kadar.

Şu an leke avcılığını yapıyor, müşterilerimi kendim buluyorum, saatlerimi kendim ayarlıyorum. Para mühendislikten fazla değil, ama hiç ara vermek istemiyorum. Çünkü seçim benim. Ailemin değil, hocaların değil, başarı hikayelerinin değil.

Yanlış meslek seçiminin bedeli bana hep ay sonu kredi kartı ekstresi gibi geliyor, ne zaman açsam içim sıkılıyor. 2013’te İstanbul’da ekonomi okumaya başladım, aile baskısı, “İleride iyi işin olur.” İyi iş dedikleri, Şişli’de plastik sandalye üzerinde sabit ekrana bakmak, çayla hayatta kalmaya çalışmak. Mezun olunca ilk işim Kadıköy’de küçük bir finans firmasında, sabah 9 akşam 7, maaş asgari, patronun kahvesi filtreli. Ben de her gün öğlen yemeğinde zincir dönercide 22 TL’ye tavuk döner yedim, üstüne ayran içmeye bile para yetmez. Halbuki lise yıllarında en çok kebap ustalarının arkasında durup etin nasıl piştiğini izlemeyi severdim. Ailem “Garsonluk mu yapacaksın?” diye dalga geçerdi. Şimdi işten eve dönerken Beşiktaş’ta kokoreççide sırada beklerken içimden hep aynı soru geçiyor: “Acaba o tezgahın arkasında olsam daha mı mutlu olurdum?” Meslek seçimi pişmanlığı, insanın her gün kendiyle kavgası.

Kreatin_kullanan

Lisedeyken, 2012 yılıydı, ailem benim makine mühendisliği okumamı istiyordu. "Geleceğin mesleği, sağlam para var," diyorlardı. Ben o zamanlar spor salonunda ağırlık kaldırıp, supplementler hakkında araştırmalar yapmaktan zevk alıyordum. Hatta arkadaşlarımın beslenme programlarını bile düzenliyordum. Ama dinlemedim, onların sözüne uyup üniversite sınavında makine mühendisliğini işaretledim.

2016'da mezun oldum, ilk işim Bursa'da bir otomotiv fabrikasında üretim mühendisliğiydi. Günde 12 saat, kirli ve gürültülü bir ortamda, paslı makinelere bakıyordum. Aylık 3000 lira maaş alıyordum ama o paranın bana hiçbir keyfi yoktu. Her sabah kalktığımda içim daralıyordu, antrenman yapacak enerjim bile kalmıyordu. Oysa o dönemde fitness eğitmeni olan lise arkadaşım Can, her gün spor salonunda sevdiği işi yaparken, haftalık 1500 lira civarı kazanıyordu.

2019'da dayanamadım, istifa ettim. Kendime bir spor salonu açtım, küçük bir yerdi ama benim için cennet gibiydi. Şimdi insanlara doğru antrenmanı ve beslenmeyi öğretiyorum, protein tozu tavsiyeleri veriyorum. Fabrikada kaybettiğim üç yılın telafisi yok ama en azından şimdi yaptığım her antrenmanla kendime geliyorum. Yanlış meslek seçimi sadece cüzdanını değil, kaslarını da eritiyor.