Hayatımda yaptığım en büyük hata

o hayatımın en büyük hatası, 2018'de o saçma festivale gitmekti, istanbul'da rock festivalinde, guns n' roses'ı beklerken yağmurda çamura battım. 150 lira harcadım sadece ıslanmak için, şimdi her gitar sesi duyduğumda iç çekiyorum. bir de çadırı unutmuşum, otelde 300 lira fazladan verdim.

Hayatımda yaptığım en büyük hata Almanya’dan dönüp Türkiye’de iş kurmaya çalışmaktı. 2017 yazı, Berlin’de ayda net 1900 euroya forklift kullanıyordum. Ev arkadaşım Sırp, iş yerinde herkes göçmen, kimse kimseye hayat dersi vermiyor. Eylül’de “memlekette de bir bakkal açsam, hem aileye yakın olurum” diye geri döndüm. İstanbul, Kartal. Babamın eski dükkanı hâlâ boş. İçini boyadım, rafları indirip tekrar taktım, ilk gün tüm parayı toptancıya gömdüm. Migros’un üç sokak ötesindeyim, akşam saat yedide kimse gelmiyor. İki ay sonra market zinciri mahalleye girdi. Pazartesi sabahı sucu dahi uğramadı.

Almanya’da herkes saat 17.00’den sonra evine gidip sessizce dizi izliyor. Burada, “abi veresiye defterini aç” diye biri sürekli kapıda. İlk kış, elektrik faturası asgari ücreti geçti. Berlin’de markette üç ayda bir kasayı yanlış sayınca uyarı alıyordum, burada günlük kasayı tutturmak mucize. 2018’de euro 7 lirayı geçtiğinde, hesabı euroya çevirip “ben ne yapıyorum” dedim. Bir yıl zor dayandım.

Şimdi elimde ne o eski maaş var, ne Kartal’daki o dükkan. Hata dediğim şey, “memlekete dön, birikimle iş kur, köküne dön” diye kafaya kazınan o romantik hikâye. O hikâyeye kanmak asıl hata. Berlin’de sıradan bir işte yaşıyordum, burada kendi işimin patronu olup hiçbir şeyin sahibi olamadım. Hâlâ arada Google Maps’ten eski evimi Street View’da arıyorum.

Hayatımın en büyük hatası, 2019'da balkonuma bir sürü fesleğen fidesi ekmekti, hepsini Mayıs ayında İstanbul'un sıcak günlerinde denedim. O sırada 50 lira verip marketten aldığım ucuz toprakla başladım, ama toprak drenajı yoktu, kökler çürüdü. Sonra haftada üç kez suladım diye böcekler sardı, tüm yapraklar döküldü, şimdi balkonum bomboş kalıyor. Bu hatayla öğrendim ki, doğru toprak olmadan hiçbir hobi tutmuyor.

Hayatımda yaptığım en büyük hata, 2022 yazında arabamı arkadaşımın eski kız arkadaşına satmak oldu. O zamanlar “fırsat bu fırsat” diye düşündüm, arabaya 150 bin lira verdiler, paranın yarısı 6 ay sonra gelecek dediler. Sözde aramızda güven var, bir de akraba aracılığıyla tanıştık diye içim rahat. İkinci taksit zamanı geldi, telefonlar kapalı. Haziran ortası, Kadıköy’de güneşin altında ruhsatı devretmişim, arabasız kaldım, para da yok. Hâlâ eski model Opel Astra gördüğümde içimde bir sıkışma oluyor.

Hayatımın en büyük hatası, 2019'da o eski deri koltuğu kendim boyamaya çalışmaktı. İstanbul'daki dairemde, bir pazar günü, IKEA'dan aldığım ucuz boyayı sürdüm ama rengi eşit dağılmadı. İki kat boya için 150 lira harcadım, sonra profesyonel tamirciye 400 lira daha ödedim, koltuk hala pütürlü duruyor. Artık her misafir geldiğinde gözüm o lekeye takılıyor.

Hayatımın en büyük hatası, 2014'te o sözde organik temizlik setini online sipariş etmekti, Ankara'daki evimizde her şeyi lekesiz yapacak diye kandım. Setin içinden çıkan o yeşil sıvı, mermer tezgahı soldurdu, tam 250 lira verdim, üstüne tamirciye 400 lira ek fatura çıktı. O günden beri markaların vaatlerine inanmadan önce içeriği okuyorum, geçen sefer EcoClean'ın benzerini denedim, en azından işe yaradı.

Hayatımın en büyük hatası, 2022 yazında balkonda 20 fide Japon kiraz domatesi ekmekti, sanki apartman bahçesine botanik bahçesi kuracakmışım gibi. Temmuz ayında, Sultanbeyli'deki küçücük balkonu tamamen saksılarla doldurdum, her gün iki sulama yaptım, üstüne yanlışlıkla evdeki eski boya sulama kabını kullandım. Bitkilerin yarısı kök çürüttü, kalanlar böceklere yem oldu, ben de sonunda 150 lira gübre parası çöpe atmış oldum, şimdi her bahar balkona çıkınca kendime gülüyorum, ne halt yiyecektim o kadar meyveyle.

Hayatımda yaptığım en büyük hata, 2017'de KPSS’ye hazırlık diye bir ton para döküp Ankara’da eve taşınmaktı. Sırf “ders çalışma ortamı” olsun dedim diye bir yıllık ev kirasını peşin ödedim, yanına da tam 3 farklı dershaneye kayıt oldum, toplam 9 bin lira gitti. Hala Unutamıyorum, Eylül ayında Kızılay’daki o dershanenin girişinde “bu sene kesin atanıyorum” diye içimden gazladım kendimi. Sonra ne oldu? Evde yalnızlıktan kafayı sıyırdım, günde 12 saat çalışmak hayal oldu, yemek yapmak ayrı dert, internet hep kesiliyor, motivasyon sıfıra düştü. O kadar parayı harcadım, KPSS’den beklediğim puan gelmedi. Hala cebime bakınca o yılki banka dekontları gözümün önüne geliyor. Dershanenin verdiği o klasik lacivert kapaklı KPSS not defterini hala atmadım, ara ara bulup bakıyorum, “bir daha asla” diyorum.

Hayatımın en büyük hatası 2019'da bedelli askerlik başvurusu yapmaktı. O zamanlar 25 yaşındaydım, İstanbul'daki işimden bir hafta izin aldım, Ankara'da askeri şubede formları doldururken 15 bin TL'yi yatırdım. Sonra hiçbir şey olmadı, evraklar aylarca bekledi, ben de normal hayatıma döndüm ama param çöpe gitti. Şimdi her arkadaşım vatani görevini anlatınca, o parayla ne kadar tatil yapabileceğimi düşünüyorum.

Hayatımın en büyük hatası, 2015'te balkonda o fesleğen fidesini almaktı, tam Ankara'nın Kavaklıdere'sinde, yerel çiçekçiden 10 liraya. Dört hafta boyunca her akşam suladım, kökleri çamura çevirdim çünkü saksıya taş koymayı unuttum. Şimdi her yaz balkona çıktığımda o sararmış yapraklar gözümün önüne geliyor, bir daha o çiçekçiye uğramadım. Tabii ki, fesleğen sosu için markettekini alıyorum, evde büyütmeye kalkışmak acınası bir hevesmiş.