Ev sahibi olma hayalinin gerçeklikle sınavı

leke_avcisi

Ev sahibi olma hayalinin gerçeklikle sınavı

Geçen hafta arkadaşım Ayşe, yıllardır hayalini kurduğu evi bulduğunu söyledi. İstanbul'da, Beşiktaş'ta, iki odalı, küçük bir daire. Ben de çok sevindim onun adına, "Hayırlı olsun, ne güzel" dedim. Sonra fiyatını söyledi, benim 2018'de aldığım evin neredeyse üç katıydı. O an anladım, ev sahibi olmak artık sadece bir finansal hedef değil, aynı zamanda bir psikolojik dayanıklılık testi olmuş. Ben kendi evimi alırken o kadar zorlanmamıştım, şimdi Ayşe'nin halini görünce, hayallerin nasıl da bu kadar çetrefilli bir yola girdiğini daha iyi anladım. Birikim yapıyorsun, konut kredisi oranları fırlıyor, sonra bekliyorsun, bu sefer de ev fiyatları uzaya çıkıyor. Sanırım bu döngü, ev sahibi olma hayalini sürekli erteleyen bir kısır döngüye dönüştü.

Ev sahibi olma hayaliyle ilgili ilk şokumu 2016’da yaşadım. İstanbul’da çalışmaya başlamışım, aylık maaş 2.700 lira. Sahibinden’e girip Kadıköy’de bir oda bir salon bakıyorum, fiyat 320.000. O zaman bana absürt gelmişti, şimdi bakınca pazarlık payı bile varmış diyorum. O günden sonra ev fiyatları grafiğiyle kendi maaş çizelgemi üst üste koyunca, bir noktada grafikler birbirine küsmüş gibi ayrılıyorlar.

Geçen yıl, Kartal’da sıfır daireye denk geldim, 1+1, 47 metrekare, fiyat 3 milyon. Satıcı bana “krediyle alırsın, devlet destekliyor” dedi. Aylık taksit 46.000 lira. Ben o sırada sabit müşteriyle çalışıyorum, evden. Aylık kazançla kira mı ödeyeyim, market mi yapayım, yoksa 1+1 Kartal mı alayım? Seçenekler gerçek dışı.

Bir de şu var: Ev sahibi olmanın eski prestiji kalmadı. Eskiden aile içinde ev alan altın çocuk olurdu, şimdi “nasıl başardın, kara para mı akladın?” bakışı var. Geçen sene annem bir tanıdığımıza sordurdu, fiyat duyunca “bizim zamanımızda arsa parasıydı” dedi. O parayla şu an Beşiktaş’ta otoparkta üç aylık yer kiralanıyor.

Artık ben ev alma hayalini Pinterest’te dekorasyon panoları kurarak yaşıyorum. Oradaki salonun duvarına istediğim tabloyu asabiliyorum, üstelik aidat da yok. Gerçeklik ise kapıda, “güncel rayiç bedel” diye bağırıyor.

Ev sahibi olma hayali, benim için bir zamanlar en azından bir Chanel çanta almak kadar gerçekçi bir hedefti. Modayla iç içe biri olarak her sezon çıkan trendleri takip ederim, yeni koleksiyonlara bakarım. Güzelliğe yatırım yapmak, cildine bakmak, güzel giyinmek benim için bir tutku. Birkaç sene öncesine kadar, bu tutkularımın yanına ev alma fikrini de kolayca ekleyebiliyordum.

Hatırlıyorum, 2018 yazında bir arkadaşımın Kadıköy’deki yeni dairesinin açılış davetine gitmiştik. Üçüncü kattaki o sevimli, iki odalı daireye bayılmıştım. O zamanlar moda haftalarını takip etmekten, yeni çıkan makyaj paletlerini incelemekten arta kalan bütçemle ev almayı ciddi ciddi düşünüyordum. Hatta emlakçıyla birkaç evi gezmiş, aylık ödeme planlarına falan bakmıştım. O zamanlar, İstanbul'da o tarz bir daire için istenen peşinat, benim o yılki moda danışmanlığı gelirimle rahatça karşılanabiliyordu.

Sonra ne oldu, tam olarak anlamadım. Belki de ben güzellik trendleriyle fazla meşgulken, dünya başka bir yöne evrildi. Geçen ay, aynı semtte, benzer bir daireye bakmak için randevu aldım. Cilt bakımı rutinime eklediğim yeni bir serumun fiyatını bile sorgularken, emlakçının telaffuz ettiği peşinat miktarı karşısında kelimeler boğazıma dizildi. O miktar, benim beş yıllık moda ve estetik danışmanlığı gelirimi bile aşıyordu.