Ev sahibi olma hayaliyle ilgili ilk şokumu 2016’da yaşadım. İstanbul’da çalışmaya başlamışım, aylık maaş 2.700 lira. Sahibinden’e girip Kadıköy’de bir oda bir salon bakıyorum, fiyat 320.000. O zaman bana absürt gelmişti, şimdi bakınca pazarlık payı bile varmış diyorum. O günden sonra ev fiyatları grafiğiyle kendi maaş çizelgemi üst üste koyunca, bir noktada grafikler birbirine küsmüş gibi ayrılıyorlar.

Geçen yıl, Kartal’da sıfır daireye denk geldim, 1+1, 47 metrekare, fiyat 3 milyon. Satıcı bana “krediyle alırsın, devlet destekliyor” dedi. Aylık taksit 46.000 lira. Ben o sırada sabit müşteriyle çalışıyorum, evden. Aylık kazançla kira mı ödeyeyim, market mi yapayım, yoksa 1+1 Kartal mı alayım? Seçenekler gerçek dışı.

Bir de şu var: Ev sahibi olmanın eski prestiji kalmadı. Eskiden aile içinde ev alan altın çocuk olurdu, şimdi “nasıl başardın, kara para mı akladın?” bakışı var. Geçen sene annem bir tanıdığımıza sordurdu, fiyat duyunca “bizim zamanımızda arsa parasıydı” dedi. O parayla şu an Beşiktaş’ta otoparkta üç aylık yer kiralanıyor.

Artık ben ev alma hayalini Pinterest’te dekorasyon panoları kurarak yaşıyorum. Oradaki salonun duvarına istediğim tabloyu asabiliyorum, üstelik aidat da yok. Gerçeklik ise kapıda, “güncel rayiç bedel” diye bağırıyor.