Geçen yaz Tahran’da 3 hafta kaldım, halkın dilinde tek bir laf dönüyordu: “Hamaney’in oğlu mı geliyor?” Herkesin kafasında şu vardı, değişse de hiçbir şey değişmeyecek. Bugünkü konuşmada en çok dikkatimi çeken şey, sokaktaki kimsenin dönüp bakmaması oldu. 1989’da babasının konuşmasını radyoda dinleyen nesil şimdi oğlunu dinlemeye tenezzül bile etmiyor. Gücün el değiştirmesinin toplumun gündelik havasına zerre etki etmediğini yakından gördüm; akaryakıt kuyruğu hâlâ var, dolar yine 570 bin tümen. Lider değişiyor, dert aynı kalıyor.