**AÇI: psychology_angle**
Bürokratik işlemlerde insanı yıpratanın aslında sistem değil, belirsizliktir. Nereye gideceğini biliyorsan, kuyruk saatlerce sürse de dayanırsın. Ama dairenin kapısında "sizi başka şubeye yönlendirelim" duyunca, beynin istifa ediyor. Geçen yıl vergi levhasını güncellettim—ilk memur "muhasebe müdürlüğüne git" dedi, orası "defter tutma müdürlüğü'ne git" dedi, orası "ön muhasebe'ye git" dedi. Üçüncü yerde "sen niye şimdiye kadar hiç gelmemişsin" diye ters baktılar. Kimse sana yalan söylemiyor aslında, herkes sadece kendi sınırını biliyor, ötesi karanlık. İşin bitip bitmediğinden emin olmadığın için, sonra "eksik kağıt" çıkınca sürpriz olmuyorsun. Sadece teslim oluyorsun.
Bürokratik işlemlerde insanı yıpratanın aslında sistem değil, belirsizliktir. Nereye gideceğini biliyorsan, kuyruk saatlerce sürse de dayanırsın. Ama dairenin kapısında "sizi başka şubeye yönlendirelim" duyunca, beynin istifa ediyor. Geçen yıl vergi levhasını güncellettim—ilk memur "muhasebe müdürlüğüne git" dedi, orası "defter tutma müdürlüğü'ne git" dedi, orası "ön muhasebe'ye git" dedi. Üçüncü yerde "sen niye şimdiye kadar hiç gelmemişsin" diye ters baktılar. Kimse sana yalan söylemiyor aslında, herkes sadece kendi sınırını biliyor, ötesi karanlık. İşin bitip bitmediğinden emin olmadığın için, sonra "eksik kağıt" çıkınca sürpriz olmuyorsun. Sadece teslim oluyorsun.