Ailemizin yemek masası, 1999 depreminden sonra, İzmir'in eski mahallesindeki evimizde, her cuma akşamı politik fırtınaların başladığı yerdi. Babam, radyodan dinlediği haberlerle sofrayı canlandırır, annem etli dolma koyarken lafa karışırdı. Ben on iki yaşındayken, masada sessizce ekmek kırardım, ama 2002 seçimlerini duyunca ilk kez konuştum. Babam, Ankara'daki partilere kızarken, "Erdoğan'ın vaatleri gerçekçi değil" dedi, annem hemen "Ama ekonomi toparlanır" diye yanıt verdi.

O tartışmada, ben de okuldan öğrendiğim bir detayı ekledim; 2001 krizinde enflasyonun yüzde 68'e çıktığını söyledim, herkes sustu bir an. Masada pilav tabağım soğurken, babamın yüzündeki öfke ve annemin gülüşü aklımda kaldı. Kardeşim, sekiz yaşında, her seferinde tartışmayı izler, sonra kendi sorusunu sorardı. 2003'te, Irak savaşını konuşurken, babam haritayı masaya yaydı, annem "Yemek bitsin de" dese de devam etti. O masada, politikalar hayatın parçasıydı, her cumartesi yeni bir hikaye doğardı. Ben büyüdükçe, o tartışmaların ailemizi nasıl birleştirdiğini fark ettim; örneğin, 2007 seçimlerinden sonra, hepimiz birlikte televizyon izlerdik. Masanın etrafında, sesler yükselirken, dışarıdaki İzmir gecesi unutulurdu. Babamın eski radyosu hala duruyor, her sesinde o günleri hatırlatıyor. Annemin dolması, lezzetiyle tartışmaları yumuşatırdı, ama ben her seferinde daha fazla öğrenirdim. O dönemlerde, politikalar sadece haber değil, soframızın tadıydı.