İstanbul Üniversitesi’nde okurken hocamız "deruhte etmek" diye bir fiil kullandı, sınıfın yarısından fazlası birbirine baktı. Ben de ilk kez orada duymuştum. Eve gidip babama sordum, o da "biz askerde çok kullanırdık" dedi. Sonra düşündüm, bizim evde hâlâ "merkep gibi çalışmak", "akşamdan kalma" gibi deyimler de var ama "deruhte" yok. Bir de bizim mahallede yaşlı komşumuz "efradını cami ağyarını mani" derdi, ben bunu uzun süre anlamadım. Şimdilerde o nesilden kimse kalmadı, bu kelimeler de kimsesiz gibi ortada kaldı.