Ben ilkokuldayken, 2001 yılında, İstanbul Bakırköy’de oturduğumuz apartmanda, her yaz apartman temizliği diye bir şey yapılırdı. Kadınlar ellerinde kovalara deterjan doldurup koridorları, merdivenleri ovalardı, çocuklardan da “temiz su getir” ya da “camı silerken tut” diye iş çıkardı. Üzerime eski kıyafetler giydirirlerdi, çorabım deterjanlı sudan lime lime olurdu. O zaman ben bunun gönüllülük olduğunu anlamıyordum, komşunun kızı Meltem abla da bizimle birlikte yer silerken hikaye anlatırdı, kahkahadan temizlik işi yavaşlardı. Şimdi aynı binada, annem hâlâ yaşarken, apartman yönetimi 2023’te profesyonel temizlik şirketiyle anlaştı. Kimse elini sürmüyor, herkes aidatına zam geldi diye şikayetçi.

Bir başka örnek, 2010’da üniversitedeyken Taksim’de sokak hayvanları için mama dağıtımında gönüllü olmuştum. O zamanlar 25 kişiyle sokakta bir gecede 80 kedi, 40 köpek doyurduk. Şimdi sosyal medyada ilan açınca, “ben o gün çok yoğunum”, “acaba sertifika veriyor musunuz” gibi mesajlar geliyor. İşi çıkar için yapanlar, fotoğraf çekip hemen gitmek isteyenler. Samimiyet azaldı. Yardımseverlik biraz “story”ye dönüştü. Böyle olunca, eski mahalle kültürü gibi içten dayanışmaya rastlamak zorlaşıyor. Kendine iş çıkaran, başkasına dokunan insan sayısı ciddi azaldı. Şimdi gönüllülükte, eskisi gibi bir mahalle ruhu, bir samimiyet yok. Belki de apartman merdivenlerinde deterjan kokusunu son kez çocukken aldım.