Benim çocukluğumda, 90’larda, mahallede biri taşınacak olsa herkes evden eski bir çarşaf veya halat bulup yardıma koşardı. Şimdi Kadıköy’de bir apartmanda üç yıl oturuyorum, yan dairede kim yaşar fikrim yok. Eskiden “gönüllü” kelimesi bile fazla resmiydi, zaten herkes elinden geleni yapardı. 2020’de bir barınak için mama topladık, on kişiden ikisi getirdi, biri de fişiyle paylaşım yaptı, sanki maraton koşmuş gibi tebrik bekliyor. Gönüllülük, instagram story’sinde kaybolacak bir etiket haline geldi. Mahallemde hâlâ yaşlı bir teyzenin camı kırıldığında kimse eline çekiç almıyor, herkes cam ustası çağırıyor.