Ankara'dan İstanbul'a taşındığım ilk hafta Şişli-Mecidiyeköy arası otobüse bindim, saat 8.30'du. Kapı açılıp kapanıyor, insanlar girip çıkıyor, ben aynı yerde kalmışım. Yanımda duran bir adam telefonuna bakıyor, sanki bu normal. Ankara'daki otobüslerde şoför sizi görmese bile bekler, burada saat 18.00'de dolu otobüs size bakmadan kalkıyor. Geçen ay Taksim'den Levent'e gitmeye çalıştım, üç otobüs sıra atladı. Dördüncüsüne bindim, 15 kişi kapıda sıkışmış, bir kadın "Hava var mı?" diye sordu, ben cevap veremedim. Metro daha düzenli ama 8-9 arası Kadıköy-Ayrılık Çeşmesi hattında insanlar insan değil, yüksek basınçlı sıvı. Sırt çantamı ön tarafa almayı öğrendim bu yüzden. Otobüs şoförleri ne zaman kalkacağına karar veriyor, saat değil. Ankara'da toplu taşıma, İstanbul'da ise hayatta kalma sistemi.