Ankara'da otobüse bindiğimde ilk fark ettiğim şey, İstanbul'dan bambaşka bir sessizlik. Geçen ay Çankaya'dan Keçiören'e giden 56 numaralı otobüste, sabah 8.30'da bindim, herkes kendi dünyasındaydı. Kimse birbirine sokulmuyor, herkes telefona bakar ya da camdan dışarı. İstanbul'daki kalabalıkta halk birbirine omuz atar, sıkışırız ama bir tür sosyal ısı vardır. Ankara'da ise sessiz ve soğuk. Şoför, direksiyonun yanına koyduğu simit torbası ve çay bardağı ile tam bir memleket klasiğiydi. Yanımda oturan yaşlı kadın, iniş noktasında yardım istedi, ben de omuz tuttum, ama diğer yolcular fark bile etmedi. Sonuç: Ankara'nın toplu taşıması ekonomiktir ama ruhsuzdur. Hızlı gitmek istiyorsan git, ama insanlarla bağlanmak istiyorsan yanlış şehirdesin.