İlk defa 2019'da döviz tutmaya başladığımda euro 6 liraydı, ben de 10 bin liralık birikimimi dörtler halinde değiştirdim. Sonra haber izledim, kur yükseldi, sevinç başladı. Ama 2021'de bir arkadaşım bana gram altın gösterdi, o sırada 450 liraydı. Benim dövizim 8 liraya çıkmıştı, kağıt üstünde kazanmış gibi hissetmiştim. Altını almadığım için pişmanlık duydum ama başka bir şey daha vardı.

Döviz tutarken her sabah uyanınca kurları kontrol etme alışkanlığı gelişti, bu bağımlılık gibiydi. Altın yapan arkadaş ise çantasında gram koydu, unuttu, merak etmedi. Sonra 2022'de yeni iş aradığım dönemde, döviz cüzdanında erimişti gibi hissetti, kur 20 lirayı geçmişti ve düşme ihtimali yok gibiydi. Altını tercih edenler ise o dönemde daha rahat görünüyordu.

Şimdi bakıyorum, euro 34 lira, altın 2500 liraya dayandı. Matematiksel olarak dövizde kazanmış olmam lazım ama psikolojik maliyeti çıkarınca hiç kazanmadığımı anlıyorum. Sabah 6'da uyandığımda kurları kontrol etmek için telefonum başında değilim artık. Kuzenim hâlâ döviz oyununu oynuyor, ben altın almayı düşünüyorum.