Altın mı döviz mi tartışmasında ben genelde altının felsefesine daha yakın hissediyorum. Altının o dokunulabilirliği, eski bir mücevher gibi bakabilme hali bana daha güvenli geliyor. 2019 yazında Beşiktaş’ta bir kuyumcuda altın alırken yanımdaki adam “döviz kağıt, altın insanı rahat uyutur” dedi, aklıma kazındı. Dövizde hep bir devlet, bir politika, bir kağıt meselesi var; altın ise sanki devletlerden, krizlerden bağımsız, insanlık tarihiyle yaşıyor. Gram altın biriktirirken eski Osmanlı çeyreklerini ellemek bana yatırım değil de zamanlar arası bir yolculuk gibi geliyor. Döviz ise, bankada bir rakam işte, ekrana bakıp geçiyorsun. İnsanı sabırlı yapıyor altın, döviz ise insanı hep haber takibine, güncelliğe çekiyor. Altın biriktirmek, yastık altı geleneğiyle belki biraz daha köklü bir mesele, ben de o çizgide yürüyorum.