2017 yazında, İzmir’de kısa bir süreliğine sevgilimle aynı evi paylaşmıştık. Kavga ettiğimizde sesi yükseltmek yerine üç gün boyunca tamamen yokmuşum gibi davranmıştı. Sessizliğe gömülmek, bana çocukken okulda arka sırada unutulmuşum hissi verdi. Sonra başka bir ilişkide, tartışınca karşılıklı bağırış çağırış olmuştu, ama ertesi gün kahvaltıda konuşabiliyorduk. Kendi deneyimimde, sessizlik cezası açık kavgadan çok daha yıpratıcıydı; duvar gibi duruyor, çözülmüyor, insanı içten çürütüyor. Tartışmak en azından havalandırıyor, sessizlik ise havasız oda gibi.