2019’da Gaziantep’teydim, sevgilim Eskişehir’de okuyor. Gündüz dersleri bitirip akşam 20.00’de telefona sarılıyordum. Annem mutfakta baklava açarken ben salonda kulaklıkla fısıltıdan başka bir şey konuşamıyordum. Bir gün, Antep’ten kargo ile fıstık ezmesi gönderdim, mesajda “bunu açınca arayacaksın” dedim. O kavanoz, üç haftada ulaşınca, üzerine “yeni biri mi var” geyikleri başladı ama hâlâ fotoğrafı bende. İki şehir, iki ayrı saat dilimi gibi. Her aramada “sinyal çekiyor mu” diye panik.