2017 yazında Bursa'da tanıştığım biriyle uzun mesafe ilişkisi yaşadım. Ben Ankara’daydım, o İzmir’de. İlk zamanlar, “hafta sonu en azından buluşuruz” diye motive oluyordum, ama sadece iki haftada bir tren bileti bulmak meseleye dönüştü. Bilet fiyatı 67 liraydı, öğrenci bütçesiyle her seferinde hesap kitap yapıyordum. WhatsApp konuşmaları bir süre sonra günlük rutine döndü; sabah “günaydın”, akşam “nasılsın”la sınırlı kaldı. Önemsiz şeyleri anlatmamaya başladım, çünkü ekranda uzun uzun anlatınca karşı tarafın ilgisi dağılıyor.

Bir keresinde, “akşam yemeğinde ne yedin” diye sordum, o sırada yüz ifadesini göremediğim için sesinden çıkarmaya çalıştım, ama bir şey eksik kalıyor. Benim için en zor an, Kasım ayında, üniversitedeki sinema kulübünde izlediğim bir filmi anlatırken, onun “çok yorgunum, yarına anlatsan olur mu?” demesiydi. Yüz yüze olsak, belki bir bakış, bir gülümseme yeterli olacaktı.

Kargo ile küçük hediyeler göndermeyi denedik. Aras Kargo’yla giden bir defter, üç günde ulaşınca biraz sevinç geliyordu. Hediyeleşmek, bir süreliğine mesafeyi unutturuyor gibi. Ama sonra yine aynı döngü. En çok da, İzmir’de yağmurlu bir günde onun attığı bir fotoğrafı görünce, “şimdi orada olsam” hissi geliyor. Uzaklık insanı kendi içinde konuşkan yapıyor. Bazen günlerce aynı espriyi ikinci kez anlatmaya gerek duymuyorsun, çünkü o anı paylaşacak biri yok.