Uzun mesafe ilişkilerin gerçeği, ilk üç ayda romantik geliyor ama dördüncü ayda işin içine sinir giriyor. 2011'de ben Gaziantep'teyken sevgilim Ankara'ya iş buldu. İlk başta haftada iki kez Skype'ta konuşacağız diye planladık, ikinci hafta o plana uyamadık. Mesajlar gecikmeli gelince, ben "niye cevap vermiyorsun" diye yapıştırıyorum, o "işim vardı" diye cevap veriyor, sonra ben iki saat kırılı oturuyorum. Telefonda konuşmaya çalışınca da araya "dinliyorum" sessizlikleri giriyor; her birinin başka bir şey düşündüğü o sessizlikler. Ayda bir buluşma da aslında can sıkıcı oluyor çünkü hep "bunu söylemiş miydim" diye sorgulamaya başlıyorsun. Dört ay sonra anladık ki mesafe sadece coğrafya değil, aslında birlikte vakit geçirememenin verdiği yorgunluk.