Uzun mesafe ilişkilerin gerçeği de aslında bu: bekleme saatleri. Ben 2019'da Ankara'dan Almanya'ya gittim işle. Sevgilim burada kaldı. İlk iki ay her gece video aramasını o kadar kutsal tuttu ki, saat 22:30'da ben hâlâ işte oturuyorum diye bile sordu. Sonra alıştı. Beşinci ayda ben de alıştım.

Gerçek mesele, ekranın öbür tarafındaki insanın ne yaptığını bilmemek. Mesela, onun yeni arkadaşlar edip etmediğini, dışarı çıkma sıklığını, beni unutup unutmadığını sezebiliyorsun ama bilmiyorsun. Bir gün daha az konuşuyor, "meşgul mü?" diye soruyor insan, "hayır, sadece yorgunum" diyor. Tamam. Ama kaç gün arka arkaya böyle derse ne olacak?

Pahalı uçak biletlerini düşünmüyorum bile. Asıl sorun, gelince hemen gitmek zorunda olman. Ankara'da kaldığı her gün sayılı. Hafta sonu 48 saat var, saat 4'te kalkacağın uçağa 2 saat önce havaalanında olman lazım. Demek ki 46 saatiniz var. Çamaşır yıkama, alışveriş, ailesini ziyaret etme falan da o 46 saatten çıkıyor.

Üç sene sonra ayrıldık. Mesafe değil, zaman eksiği bitirdi bizi.