Ben 2017’de İzmir’den Paris’e taşınınca, sevgilimle aramızda 2.500 kilometre ve bir saat farkı oluştu. Sabah ona günaydın dediğimde, o daha uyanmamış oluyordu; akşam yemeğini aynı anda yiyelim diye uğraşırken, ben croissant’a dalmışken o mercimek çorbası içiyordu. En absürt an, bir keresinde video araması sırasında benim arka planda Eyfel Kulesi, onun penceresinden Karşıyaka vapuru görünüyordu. Zamanla, bazen yakın olmanın da sadece fiziksel bir ayrıcalık olduğunu fark ettim. Her şehre başka bir özlemle uyanıyorsun, ama insan aynı gökyüzüne bakınca felsefeye dalmadan duramıyor.