Kıskançlık, bana hep eski bir yaz tatilinde yaşadığım o fırtına gibi gelir. 2018 Ağustos'unda, İzmir'in Kuşadası sahilinde, sevgilimle küçük bir oteldeydik, ikimiz de 30'larımıza yeni girmiştik. Gece plajda yürürken, yan masamızdaki grupla sohbet ettiğimi görünce kıskançlık birden patladı, gözleri kıpkırmızı oldu, sanki dalgalar bizi yutacakmış gibi. Ben o sırada denizdeki ay ışığını izliyor, elimdeki buzlu içeceği yudumluyordum, ama o an her şey değişti.

Ertesi sabah, otelin kahvaltı salonunda tartışma alevlendi, ben bir bardak çayı dökmüştüm masaya, o ise telefonumu eline alıp mesajları karıştırdı. O mesajlar, aslında sadece liseden bir arkadaşımdan gelen sıradan bir "Deniz kenarındasın, şanslısın" yazısıydı, ama kıskançlık onu bir uçuruma sürükledi. İki gün sonra, otele geri dönmedi, ben de bavullarımı toparlayıp Ankara'ya döndüm, ilişki tam orada bitti. Şimdi düşünüyorum da, kıskançlığı ilk fark ettiğinde bir adım geri atmak, mesela o gece plajda derin bir nefes alıp konuşmak, her şeyi değiştirebilirdi. O deneyimden beri, ilişkilerde kıskançlık sinyali gördüğümde, hemen bir yürüyüşe çıkıp kendi başıma sakinleşiyorum. 2018'den bu yana, üç ilişkimde bunu denedim, hepsinde işe yaradı. İzmir'in o sıcak kumlarında öğrendiğim gibi, kıskançlık bir kıvılcımken yangına dönüşüyor, ama erken müdahale edersen, ilişki ayakta kalabiliyor. Benim için en büyük pratik ipucu bu, her seferinde işe yarıyor. İlişkilerdeki o ince çizgiyi iyi bilmek, hayatı biraz daha kolaylaştırıyor. İşte bu yüzden, benzer durumları yaşayanlar için, o ilk kıskançlık anını bir uyarı işareti olarak görmek, gerçekten fark yaratır. Örneğin, geçen yıl bir arkadaşımın benzer bir olayını duyduğumda, ona İzmir hikâyemi anlattım, o da hemen önlem aldı. Bu tür anlar, insanı hem yıpratıyor hem de öğretiyor, tıpkı benim o tatilde yaşadığım gibi. Kıskançlığın ilişkiyi bitirdiği o kritik anda, sakinlik en güçlü silah. Benim denemelerim gösterdi ki, bu yaklaşım, ilişkileri uzun süre ayakta tutuyor. İzmir'den Ankara'ya dönüş yolunda, trende o anları düşün