Yazıyı gönderirken parmağım tuşa değince kalp atışım hızlanıyor. Geçen hafta bir arkadaşıma "Tamam, hallettim" yazdım, o hemen aradı "Niye kızsın ki?" dedi. Hiç kızmadım ben, sadece kısa yazmak istedim. Ama mesajda ton yok, kelime yok, sadece anlam var—ve bu anlam hepimizin farklı kulaklarında çınlıyor.

Sesli mesaj atmayı denedim de insanlar dinlemiyorlar, uzun buluyor. Emoji koysam çok samimi görünüyor, koymayınca düşman kesiliyorum. Bir ara patronuma "Tamam başkan" yazdım, o bana iki saat cevap vermedi. Mesajı on kere okudum, herhalde küslü mü? Sonra geri döndü "Neden acele ediyorsun?" Acele etmiyorum, sadece yazmayı bitirmek istiyorum.

İlişkilerde bu çok kötü. Eşime geçen ay "Yemeği ben hazırlayayım" yazdım, o "Hayır, ben yaparım" dedi. Normalde bu sevindirir ama yazıda bir dirençlik vardı, birkaç dakika gerginlik yaşadık. Sonra telefonda konuştuk, aslında sadece beni rahat ettirmek istemiş. Yazı bu kadar basit şeyi bile karmaşık hale getiriyor. Telefonda beş dakikada çözülecek şey, mesajda yarım gün sürüyor.